Stanowisko fi lo g e

Stanowisko fi lo g e n e t y c z n e krasnorostów jest jeszcze niejasne. Przodków tej silnie rozwinietej klasy glonów poszukîwa no często wśród zielenic. Na pierwszy rzut oka prawdopodobne pochodzenie od Coleochaete (s. 479) jest zwykle negowane, gdyż pierwotnie w przeciwieństwie do karpogonu trichogyne krasnorostów prawdopodobnie było samodzielną komórką Poza tym u prymitywnych krasnorostów chromatofor jest gwiaździsty, u zielenic kubkoWaty. Z biochemicznych powodów (czerwone i niebieskie barwiki chromatoforów, brak chlorofilu b) można sądzić O pokrewieństwie z Cyanophyceae, i to poprzez prymitywne Protoflorideae, u których oprócz skomplikowanie zbudowanych form — istnieją jednokomórkowce i pozornie rozgałęzione nici. Ponieważ jednak Cvanophvceae nie mają ani jądra komórkowego, ani chromatoforów, należy je rozdzielnopłciowość. Diploidalny twór nie przekształca się w komórkę przetrwalnikową, lecz żyje dalej jako nagi protoplast, poruszający się ameboidalnie. Może się on łączyć z równymi sobie w większe, wielojądrowe pla z m odi a (ryc. 4). Jądra ich rozmnażają się jeszcze wielokrotnie przez podziały mitotyczne. W plazmodiach nigdy nie występują błony poprzeczne, gdyż plazmodia stanowią jednolite masy protoplazmatyczne. Można hodować je na pożywce agarowej. Mogą one wchłaniać bakterie, grzybnię i inny pokarm stały, jak kawałki agaru, a nawet haploidalne myksameby. Pokarm ten trawią wakuolach lub też w inny sposób. Mogą one również rozkładać podłoże na zewnątrz plazmy przez wydzielanie enzymów trawiennych i pobierać substancje odżywcze W postaci roz— puszczonej. Saprofityczne gatunki dają się hodować w zupełnie czystych kulturach, pasoŻytnicze zaś są zdolne do Życia przez dłuższy okres tylko po dodaniu żywego pokarmu. Jako materiał zapasowy nie wytwarzają one skrobi, lecz glikogen. Zyją najchętniej w lasach na opadłych liściach i w próchniejącym drewnie; dzięki zmianom kształtu i rozgałęzianiu się pełzną powoli w różnych kierunkach. Ich części przednie (ryc. 434) składają się z gęstszej plazmy, ku tyłowi zaś są one podzielone na sieć plazmatycznych sznurów. Do korzystnych ze względuna odżywianie się miejsc dostają sie one głównie dzięki ruchom chemo-, hydro- i ujemnie fototaktycznym. Plazmodia pewnych gatunków osiągają ponad 30 cm średnicy, (np. Fuligo varians = Aethalium septicum, którego żółte plazmodia występują często na korze garbarskiej, ale również znaleźć je można w lasach). [podobne: , Usługi brukarskie Warszawa, felgi stalowe, elewacje drewniane ]

Tags: , ,

Comments are closed.