Renty różniczkowe.

Rozpatrując problemy renty różniczkowej l i renty różniczkowej II należy brać pod uwagę ich wzajemne powiązania. Tak więc renta różniczkowa I, związana w większym stopniu z okresem dominacji ekstensywnej drogi rozwoju rolnictwa kapitalistycznego, historycznie poprzedzała rentę różniczkową II. Dopiero na pewnym poziomie rozwoju gospodarki kapitalistycznej ujawniła się tak silna presja demograficzna i wzrost popytu na żywność był tak szybki, że konieczne stało się intensyfikowanie produkcji rolniczej. Ostatecznym kryterium, które decyduje o tym, jaką metodą zwiększać produkcję rolniczą w gospodarce kapitalistycznej, jest zysk. Teoria malejących przyrostów przychodów z ziemi. Z problemem renty różniczkowej II wiąże się teoria malejących przyrostów przychodów z ziemi. Jeszcze w XVIII Historii teorii wieku francuski ekonomista Turgot, reprezentant szkoły fizjokratów, sformułował pogląd, że dodatkowe nakłady kapitału na tę samą działkę ziemi dają coraz mniejsze przyrosty plonów, a co za tym idzie – dochody osiągane z ziemi względnie maleją. Podobnie D. Ricardo sądził, że podnoszeniu produkcji rolniczej przez zwiększenie nakładów na tę samą działkę ziemi musi towarzyszyć wzrost kosztów, a więc przy wzroście popytu na żywność konieczny jest wzrost cen na produkty rolne. Malejące przyrosty przychodów z ziemi. Nie da się zaprzeczyć, że powolny wzrost produkcji rolnej w XVIII i XIX wieku, wynikający z niskiego poziomu i powolnego tempa rozwoju nauki i techniki rolniczej, mógł dać ekonomistom tego okresu podstawę do sformułowania teorii malejącego przyrostu przychodu z ziemi. Teoria ta mimo obiektywnych podstaw (w ówczesnych warunkach) była jednak równocześnie subiektywnie bardzo przydatna w walce o podniesienie cen produktów rolnych. Również Marks przyznaje, że w pewnych warunkach może wystąpić konieczność wyłożenia większego kapitału w celu osiągnięcia wzrostu produkcji rolniczej. [patrz też: , felgi stalowe, catering warszawa, prawo jazdy kat a Lublin ]

Tags: , ,

Comments are closed.