Posts Tagged ‘wojewódzki osrodek medycyny pracy’

Fermentacja.

Thursday, August 23rd, 2018

Z tego też powodu drożdże fermentują zwykle znaczne ilości cukru, aby móc zaspokoić swe zapotrzebowanie energetyczne. Tylko 1 0/0 przerobionego cukru zostaje wykorzystywany jako budulec komórkowy. Równanie fermentacyjne jest równaniem sumarycznym, nie odzwierciedla ono wcale istotnych procesów biochemicznych, odbywających się podczas fermentacji cukru przez drożdże. Odkrycie przez Buchnera w 1896 roku możliwości przeprowadzenia fermentacji alkoholowej poza obrębem żywej komórki drożdżowej, w obecności uzyskanego w pewien określony sposób wyciągu drożdżowego, było pierwszym krokiem w kierunku zrozumienia mechanizmu tego procesu. Odkrycie to pozwoliło na stwierdzenie, że fermentacja jest wprawdzie skomplikowanym procesem chemicznym, lecz jednak nie jest nierozerwalnie związana z żywą materią. Do regulowania przebiegu fermentacji są niezbędne szczególne biokatalizatory, które można wyekstrahować z komórek drożdży („zymaza”). Stan naszych wiadomości procesie fermentacji alkoholowej można streścić następująco: substratem fermentacyjnym jest nie tylko glikoza, lecz również inne cukry, np. dwucukry (cukier trzcinowy), ale tylko wówczas, gdy zostaną one przy współudziale pewnych enzymów przekształcone na cukier typu glikozy. Cukier trzcinowy ulec rozkładowi przez enzym sacharaza na cząsteczkę glikozy i fruktozy. Przed włączeniem we właściwe procesy oddechowe cząsteczka glikozy musi zostać odpowiednio przekształcona. W roztworze wodnym glikozy występują zwykle obok siebie różne konfiguracje glikozy, a w nieznacznym procencie także i nietrwałe, lecz aktywne chemicznie formy, w których mostek tlenowy zamyka w pierścieniu nie 5, lecz 4 atomy węgla (furanozy, cukry lub h). Można przypuszczać, że w czasie pierwszych etapów fermentacji, przy współudziale licznych enzymów tworzą się takie labilne łatwo ulegające rozkładowi formy cukru. Podczas tych procesów następuje m. in. estryfikacja kwasem fosforowym, która poprzez szereg reakcji prowadzi do wytworzenia się dwufosforanu heksozy (prawdopodobnie 1,6-dwufosfofruktozy), który podlega dalszym przemianom chemicznym.  Zasadnicze przemiany chemiczne cukru, przy czym dla przejrzystości pominięto grupy fosforanowe. Przy współudziale enzymu zymoheksazy heksoza rozpada się na dwa związki o trzech atomach węgla dwuoksyaceton i aldehyd glicerolowy; oba związki łatwo przechodzą jeden w drugi. [przypisy: , usługi celne, pomoc drogowa, wyposażenie łazienki ]
[więcej w: cena monopolowa, wojewódzki osrodek medycyny pracy, vitamin d3 k2 ]

Fermentacja mlekowa.

Wednesday, August 22nd, 2018

Spośród fermentacji należy krótko omówić fermentację mlekową, która powoduje kwaśnienie mleka, służy do konserwacji paszy zielonej w silosach, kiszenia kapusty itd., a zatem ma drzący się podczas niej kwas mlekowy hamuje rozwój zakażeń bakteryjnych. Organizmami przeprowadzającymi fermentację mlekową są różne gatunki bakterii termofilnych, beztlenowców względnych, żyjących zazwyczaj epifitycznie na liściach roślin wyższych. Rozkładają one w procesie fermentacji cukier znajdujący się w mleku lub w zielonej paszy na kwas mlekowy i uzyskują w ten sposób niezbędną do życia energię. 1 mol CCH1206 2 mole CH3 • CHOH . COOH + 22 kcal. W rzeczywistości tylko nieliczne bakterie (np. Bacterium Delbriickii), używane w mleczarstwie i serowarstwie, przekształcają cukier w tak prosty sposób. Większość organizmów przeprowadza tzw. fermentację mieszaną. Do organizmów tych należy np. także Escherichia coli, żyjąca w ludzkim przewodzie pokarmowym, oraz wiele bakterii wywołujących ropne zakażenia (Staphylococcaceae). Podczas fermentacji mieszanej powstają obok kwasu mlekowego także inne produkty końcowe (m. in. coe, H2, CH4, CHg, COOH, CHZ • CHZ • COOH). Można przyjąć, ze pierwsze etapy fermentacji kwasu mlekowego, obejmujące rozpad cukru do kwasu pirogronowego, są identyczne jak przy fermentacji alkoholowej. Organizmy fermentacji mlekowej są pozbawione jednak enzymu karboksylazy, wskutek czego dekarboksylacja kwasu pirogronowego nie jest możliwa i nie tworzy się aldehyd octowy, który mógłby pełnić funkcje akceptora wodoru. Oddzielony od wodzianu aldehydu glicerolowego wodór zostaje prawdopodobnie dołączony po prostu do cząsteczki kwasu pirogronowego i redukuje ją na kwas mlekowy: • CO. COOH+ 2H CHOH•COOH. W analogiczny sposób dochodzi do wytworzenia się kwasu mlekowego w mięśniach. [patrz też: , Bielizna nocna damska, Katalog firm, meble kuchenne ]
[przypisy: cena monopolowa, wojewódzki osrodek medycyny pracy, vitamin d3 k2 ]

Potencjał oksydoredukcyjny.

Tuesday, August 21st, 2018

W rezultacie tych przemian powstają kolejno: aldehyd glicerolowy, kwas pirogronowy, a z niego po dekarboksylacji — aldehyd octowy (lub aktywny kwas octowy) i dwutlenek węgla. Natomiast odłączany w trakcie tych reakcji wodór nie zostaje przeniesiony na aldehyd octowy, którego dalsze przekształcanie przebiega inaczej, lecz zostaje spalony — podobnie jak podczas fermentacji octowej — na wodę za pomocą tlenu atmosferycznego. Przeniesienie wodoru na tlen atmosferyczny jest procesem bardzo skomplikowanym. Uczestniczy w nim dehydrogenaza (kodehydrogenaza II — nukleotyd trójfosfopirydynowy), której grupa prostetyczna jest zbudowana bardzo podobnie jak kodehydrogenaza I, czynna w procesie fermentacji alkoholowej. Odłącza ona wodór od substratu i wiąże się z nim luźno, nie wykazuje natomiast zdolności do bezpośredniego reagowania z tlenem. Wskutek tego przekazuje ona wodór na inne enzymy pośredniczące, które mają zdolność, jako tzw. substancje oksydoredukcyjne, łatwego i odwracalnego przechodzenia ze stanu utlenienia w stan zredukowania. Tego rodzaju substancjami pośredniczącymi są tzw. „żółte fermenty, zabarwione żółto w stanie utlenienia, a bezbarwne po przyłączeniu wodoru. Ich grupę prostetyczną stanowi związek typu alloksazyny (ryboflawina; może ona jeszcze występować w połączeniu z kwasem adenilowym). W innych przypadkach od dehydrogenaz mogą przejmować wodór fenole i inne jeszcze akceptory. Jednak nawet związany z tym enzymami wodór nie może się bezpośrednio połączyć z tlenem powietrza, ponieważ ani wodór, ani tlen nie są jeszcze zdolne do reakcji cząsteczkowej. Ilość wolnego wodoru pojawiającego się przy dehydrogenacji lub przenoszeniu tego pierwiastka można zmierzyć i uzyskać w ten sposób dane o intensywności wiązania lub spalania wodoru w procesach oddechowych. Tzw. potencjał oksydoredukcyjny oznaczany symbolem rH jest miarą ciśnienia wodoru (w atm.) w danym układzie. [podobne: , naprawa aparatów cyfrowych, zbiorniki przeciwpożarowe, Zabudowa balkonów ]
[patrz też: cena monopolowa, wojewódzki osrodek medycyny pracy, vitamin d3 k2 ]

Rząd Chytridiales.

Sunday, August 19th, 2018

Po ich wyrośnięciu i po kilkakrotnym podziale jądra zostają one otoczone chitynowymi błonami; przedstawiają wówczas jednokomórkowe, ale wielojądrowe kubkowate zbiorniki z szyjkowatymi wyrostkami. Wyrostki te przebijają na zewnątrz błonę komórki żywiciela ( u niektórych gatunków są one znacznie krótsze). Cały protoplast grzyba przekształca się następnie na liczne jednojądrowe pływki, które po ześluzowaceniu szczytu szyjkowatego wyrostka wydostają się na zewnątrz. Mogą one znów zakażać komórki 2. Rząd Chytridiales. Organizmy te żyją pasożytniczo lub saprofitycznie na niższych roślinach wodnych i niższych zwierzętach lub w ich wnętrzu; rzadziej spotykane są w ziemi. Bardziej prymitywne spośród nich są to mikroskopijnie małe jednokomórkowce kubkowatego lub pęcherzykowatego kształtu (np. pospolita w ziemi Karlingia rosea). Są one otoczone chiłynową błoną. Rhizophidium pollinis żyje jako okrągławy twór na powierzchni unoszonych w wodzie ziarn pyłku Pinus i pobiera z jego wnętrza pokarm bardzo delikatnymi, nitkowa tymi haustoriami. Przez jedną lub więcej por (istnieją też rodzaje, których sporangia otwierają się wieczkiem) wydostają się liczne jednowiciowe zoospory. W rozmnażaniu płciowym panuje już pewna rozmaitość. U Rh. goniosporum małe pływki osadzają się na większych, pęcherzykowatych roślinach i wpuszczają swoją treść do komórki R. W następstwie tego powstaje grubościenna zygota, która przy kiełkowaniu wytwarza zoospory. Niekiedy jednak pływka może się również osadzać na pływce. Wówczas z pęcherzykowatej małej rośliny  wrasta obłoniona rurka kopulacyjna do większej rośliny. Tak jest u Polyphagus euglenae, którego komórki mają nieregularny kształt wskutek licznych, wnikających do euglen ryzoidów. Rośliny przekształcają się następnie w jednojądrowe gametangia; zawartość rośliny nie przelewa się lecz treść obu komórek zespala się w rozdętej części przewodu kopulacyjnego, co prowadzi do powstania w pobliżu gametangium dwujądrowej grubościennej zygoty. [przypisy: , regały magazynowe, szyny prądowe, blacha trapezowa ]
[podobne: cena monopolowa, wojewódzki osrodek medycyny pracy, vitamin d3 k2 ]