Posts Tagged ‘medical group’

Utlenienie.

Wednesday, September 26th, 2018

Z chemicznego punktu widzenia przez utlenienie rozumiemy nie tylko łączenie się danego związku z tlenem, lecz również zubożenie go w wodór. Gdy np. zostaje utleniony tlenem atmosferycznym w myśl równania: 2H2S + 02 2S + 4-21120, wówczas mówimy o utlenieniu siarki, choć w istocie oddaje ona jedynie wodór tlenowi. Utlenienie kwasu bursztynowego na kwas fumarowy polega tylko na odłączeniu od niego atomów wodoru: COOH. CH2 • COOH COOH. CH — CH • COOH + 2H. Wreszcie utlenianiem nazywamy oddawanie elektronów, wskutek czego dany związek zwiększa swój ładunek dodatni. Zjawisko to występuje szczególnie często przy zmianie wartościowości metali ciężkich, zwłaszcza żelaza: Fe++ — e Fe+++ . Według teorii oddychania przedstawionej przez Wielanda, istotą procesów oddechowych (nawet wówczas, gdy towarzyszy im pobieranie tlenu) jest odłączanie wodoru z substratu oddechowego — w większości przypadków cukru — przy współudziale specyficznych enzymów z grupy dehydrogenaz. Podczas właściwego oddychania tlenowego wodór ten zostaje następnie połączony z tlenem: „spalony” na wodę. Proces ten stanowi główne źródło energii wyzwalanej podczas tego typu oddychania. Może on jednak zostać przeniesiony i związany przez inne związki, pełniące role tzw. akceptorów. Typy oddychania, które mogą odbywać się bez dostępu tlenu, nazywamy fermentacjami. Wydajność energetyczna fermentacji nie jest tak wysoka jak oddychania tlenowego, zaspokaja jednak potrzeby energetyczne organizmu wywołującego fermentacje, zwłaszcza gdy mała wydajność energetyczna zostanie skompensowana szybszym zużywaniem substratu oddechowego. W wielu procesach fermentacyjnych wodór, wchodzący w skład cząsteczki substratu, nie zostaje całkowicie odłączony. Końcowym produktem oddychania tego rodzaju nie są oczywiście dwutlenek węgla i woda, lecz dwutlenek węgla i inny jakiś związek, np. alkohol etylowy, pojawiający się jako końcowy produkt fermentacji alkoholowej. [przypisy: , tanie odbitki, Atlantic zegarki, implanty zębów ]
[przypisy: medical group, lekarze specjaliści wykaz, zol psychiatryczny ]

Dehydrogenaza.

Tuesday, September 25th, 2018

W dalszym etapie dehydrogenaza (kodehydraza I o grupie czynnej utworzonej przez nukleotyd dwufosfopirydynowy) odbiera 2 atomy wodoru uwodnionemu aldehydowi glicerolowemu, który utlenia się dzięki temu na kwas glicerolowy. Enzym enolaza odłącza z kolei wodę z kwasu glicerolowego, który przechodzi poprzez formę enolową na a-ketokwas — kwas pirogronowy. Karboksylaza, której grupa czynna jest identyczna z fosforanem witaminy BI. Odłącza dwutlenek węgla od kwasu pirogronowego, w ten sposób pojawia się jeden z końcowych produktów fermentacji, mianowicie CO: . Utworzony przez dekarboksylację aldehyd octowy spełnia rolę akceptora wodoru i dołącza przy współudziale kodehydrogenazy wodór odczepiony od uwodnionego aldehydu glicerolowego, redukując się równocześnie na drugi produkt końcowy tej fermentacji — alkohol etylowy. W ten sposób zamyka się cykl przemian fermentacyjnych, aldehyd octowy bowiem powstały przez dekarboksylację kwasu pirogronowego reaguje z aldehydem glicerolowym, przy czym jeden z partnerów cyklu utlenia się, a drugi redukuje, tak jak to zachodzi w układzie oksydoredukcyjnym. Wydajność energetyczna procesu rozkładu cząsteczki cukru na 2 cząsteczki alkoholu etylowego i 2 cząsteczki dwutlenku węgla jest stosunkowo niewielka, co wynika z równania sumarycznego fermentacji alkoholowej. Wynosi ona około 1/30 energii związanej w cukrze. Pozostała ilość energii zostaje dalej zmagazynowana w alkoholu. Jak to już wyżej zaznaczono, w rzeczywistości procesy przebiegają w bardziej skomplikowany sposób, gdyż towarzyszy im stale dołączanie i odłączanie kwasu fosforowego. Procesy te mają wielkie znaczenie, gdyż dzięki nim energia uwalniająca się w czasie rozkładu cukru zostaje związana i zmagazynowana. [podobne: , meble pracowniczne, trener personalny, oczyszczalnia przydomowa ]
[podobne: medical group, lekarze specjaliści wykaz, zol psychiatryczny ]

Stanowisko filogenetyczne krasnorostów.

Sunday, September 23rd, 2018

Stanowisko filogenetyczne krasnorostów jest jeszcze niejasne. Przodków tej silnie rozwiniętej klasy glonów poszukiwano często wśród zielenic. Na pierwszy rzut oka prawdopodobne pochodzenie od Coleochaete  jest zwykle negowane, gdyż pierwotnie w przeciwieństwie do karpogonu trichogyne krasnorostów prawdopodobnie było samodzielną komórką. Poza tym u prymitywnych krasnorostów chromatofor jest gwiaździsty, u zielenic kubkowaty. Z biochemicznych powodów (czerwone i niebieskie barwiki chromatoforów, brak chlorofilu b) można sądzić o pokrewieństwie z Cyanophyceae, i to poprzez prymitywne Protoflorideae, u których oprócz skomplikowanie zbudowanych form — istnieją jednokomórkowce i pozornie rozgałęzione nici. Ponieważ jednak Cvanophvceae nie mają ani jądra komórkowego, ani chromatoforów, należy je rozdzielnopłciowość. Diploidalny twór nie przekształca się w komórkę przetrwalnikową, lecz żyje dalej jako nagi protoplast, poruszający się ameboidalnie. Może się on łączyć z równymi sobie w większe, wielojądrowe plazmodia. Jądra ich rozmnażają się jeszcze wielokrotnie przez podziały mitotyczne. W plazmodiach nigdy nie występują błony poprzeczne, gdyż plazmodia stanowią jednolite masy protoplazmatyczne. Można hodować je na pożywce agarowej. Mogą one wchłaniać bakterie, grzybnię i inny pokarm stały, jak kawałki agaru, a nawet haploidalne myksameby. Pokarm ten trawią wakuolach lub też w inny sposób. Mogą one również rozkładać podłoże na zewnątrz plazmy przez wydzielanie enzymów trawiennych i pobierać substancje odżywcze w postaci rozpuszczonej. Saprofityczne gatunki dają się hodować w zupełnie czystych kulturach, pasożytnicze zaś są zdolne do życia przez dłuższy okres tylko po dodaniu żywego pokarmu. Jako materiał zapasowy nie wytwarzają one skrobi, lecz glikogen. Żyją najchętniej w lasach na opadłych liściach i w próchniejącym drewnie; dzięki zmianom kształtu i rozgałęzianiu się pełzną powoli w różnych kierunkach. Ich części przednie składają się z gęstszej plazmy, ku tyłowi zaś są one podzielone na sieć plazmatycznych sznurów. Do korzystnych ze względu na odżywianie się miejsc dostają się one głównie dzięki ruchom chemo-, hydro- i ujemnie fototaktycznym. Plazmodia pewnych gatunków osiągają ponad 30 cm średnicy, (np. Fuligo varians = Aethalium septicum, którego żółte plazmodia występują często na korze garbarskiej, ale również znaleźć je można w lasach). [podobne: , Usługi brukarskie Warszawa, felgi stalowe, elewacje drewniane ]
[podobne: medical group, lekarze specjaliści wykaz, zol psychiatryczny ]

Choroby roślin wywołane przez Peronosporacece.

Saturday, September 22nd, 2018

Gruszkowate zoospory Saprotegnia mają dwie szczytowo umieszczone wici wciągane przez plazmę po przebyciu stadium pływki. Następnie już kuliste i otoczone błoną spory rozwijają się na odpowiednim podłożu w nową roślinę, wytwarzające strzępkę przy kiełkowaniu. Następnie zapłodnione komórki jajowe przekształcają się w grubościenne zygoty. Po okresie spoczynkowym kiełkują one (przy czym następuje podział redukcyjny) początkowo w 4-jądrową, potem wielojądrową grzybnię, która zazwyczaj tworzy wkrótce sporangium. Saprolegnia jest obupłciowa; istnieją jednak też rodzaje rozdzielnopłciowe (np. Achtya) peronosporaceae obejmuje grzyby pasożytnicze, które występują przeważnie w wyższych roślinach lądowych. W ten sposób żyje Plasmopara viticola w przestworach międzykomórkowych tkanek liści i owoców winorośli i zapuszcza do żywych komórek krótkie haustoria [ssawki]. Tam gdzie grzybnia trafia na szparki, wydają wielką ilość zoosporangiów. Sporangia odrywają się w całości i są przenoszone przez wiatr na liście innych roślin, gdzie W kropelkach wody (deszczu, rosy) uwalniają powstałe z podzielonej treści phthora infestans, w zależności od warunków zewnętrznych (wilgotność powietrza), sporangium może kiełkować w postaci pływek lub strzępki. Natomiast u prymitywniejszego Puthium (częstego na roślinach wodnych, w ziemi i na siewkach roślin lądowych, u których Pythium de Baruanum wywołuje zgorzel korzeni), zoospory zawsze wydostają się wprost ze sporangium pozostającego jeszcze na roślinie. Choroby roślin wywołane przez Peronosporacece są bardzo liczne i rozpowszechnione na całej ziemi. Phutophtnora infestans (zaraza ziemniaczana) jest niebezpiecznym pasożytem ziemniaków. Grzyb ten wywołuje gnicie pędów ziemniaków i przerzuca się także na bulwy, które kurczą się, tworząc suche, zgniłe, skórzaste mumie. W mokrych latach może on zniszczył więcej niż 20% zbiorów ziemniaczanych (stanowi to w Niemczech stratę około 300 milionów marek; w 1916 r. straty wyniosły tam nawet ponad 1 miliard marek). [hasła pokrewne: , urządzenia gastronomiczne, dmuchańce, kostka granitowa ]
[patrz też: medical group, lekarze specjaliści wykaz, zol psychiatryczny ]