Posts Tagged ‘lekarz dentysta a lekarz stomatolog’

ODDYCHANIE.

Tuesday, February 26th, 2019

ODDYCHANIE. Dla utrzymania ciągłości życia konieczny jest stały dopływ energii. Pewnego wkładu energii wymagają nie tylko procesy widoczne dla oka, np. praca mięśnia czy szybkie ruchy roślin, lecz również różnorodne syntezy odbywające się podczas przemiany materii, a nawet utrzymanie labilnej submikroskopowej struktury protoplazmy. Labilność życia obrazuje doskonale sformułowane przez Pfeffera porównanie rośliny z płynącym przez ocean przeciekającym statkiem, który utrzymuje się na powierzchni wody tylko dzięki ciągłej pracy załogi przy pompach. Tajemnica życia polega na tym, że organizm potrafi zapewnić sobie ów ciągły dopływ energii dzięki własnej przemianie materii, a szczególnie dzięki oddychaniu, procesowi charakterystycznemu dla każdej istoty żywej. Oddychanie bowiem polega na uwalnianiu energii związanej chemicznie w pewnych związkach wysokoenergetycznych. W zasadzie jest rzeczą obojętną, jaki związek chemiczny służy za materiał pędny do utrzymania maszynerii życia. Istotna bowiem cecha oddychania polega na tym, że podczas pewnych ściśle określonych reakcji dysymilacyjnych uwalnia się energia w formie zdolnej do zaspokojenia potrzeb energetycznych najrozmaitszych procesów życiowych. Istnieją różne typy oddychania, dla których substratem energetycznym nie są cukry, lecz inne związki chemiczne, czasami nawet nieorganiczne. Dla większości jednak roślin i zwierząt podstawowym substratem oddechowym jest cukier, który roślina zielona wytwarza w wystarczającej ilości podczas asymilacji CO2 , wiążąc w nim znaczne ilości energii kosmicznej. Cały niezwykle skomplikowany mechanizm oddechowy służy do uwolnienia energii potencjalnej, zmagazynowanej w cząsteczce cukru. Podczas oddychania zwierząt i roślin cukier zostaje rozłożony w podobny lub identyczny sposób na swe podstawowe składniki — dwutlenek węgla i wodę. Przy całkowitym spaleniu 1 mola glikozy na C02 i 1-120 uwalnia się 675 kcal, czyli ta ilość energii, którą roślina pochłonęła z promieniowania słonecznego podczas fotosyntezy , 1 mol CeHă20u + 6 moli 02 6 moli C02 + 6 moli H20 + 675 kcal. [przypisy: , frezowanie, nagrzewnice powietrza, sprzątanie poznań ]
[patrz też: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Fermentacja octowa.

Sunday, February 24th, 2019

Bakteryjny rozkład celulozy ludzkim przewodzie pokarmowym odbywa się przede wszystkim w jelicie grubym. Podstawowe znaczenie tego procesu polega nie tylko na możliwości wykorzystania celulozy jako pokarmu (delikatne ściany komórkowe np. sałaty mogą być wykorzystywane najwyżej w 25%), lecz w udostępnieniu zawartości komórek roślinnych sokom trawiennym organizmu. Bezużyteczne gazowe produkty fermentacji (C02, HE, CH4 z kwasu octowego) zostają wydalane na zewnątrz. e. Fermentacja octowa. W niektórych typach fermentacji tlen nie bierze w ogóle udziału w reakcji. Energia uzyskana przy oddychaniu podczas rozkładu cukru na związki o trzech atomach węgla pochodzi w rzeczywistości z wewnątrzcząsteczkowych przekształceń, polegających na odłączaniu i dołączaniu atomów wodoru do lub od produktów przejściowych (uwodorowanie, czyli hydrogenacja i odwodorowanie, czyli dehydrogenacja). Znamy jednak takie formy oddychania bakteryjnego, w których bierze udział także tlen atmosferyczny; procesy te wykazują pewne podobieństwo do normalnego oddychania roślin wyższych i zwierząt. Oddychaniem tego rodzaju jest np. fermentacja octowa, przeprowadzana przez pewne bakterie (Bac. Pasteurianum, orleanense, aceti i in.). Polega ona na utlenianiu alkoholu etylowego na kwas octowy: 1 mol CH3 • CH20H + oz. 1 mol • COOH + 1 mol H20 + 118 kcal. Substratem utlenianym nie jest w tym przypadku cukier, lecz związek o znacznie prostszej budowie — alkohol etylowy. Jednak właśnie ten pozornie prosty proces utleniania, który ściśle biorąc nie powinien być zaliczany do procesów fermentacyjnych z uwagi na udział tlenu atmosferycznego, jest w rzeczywistości typowym procesem dehydrogenacyjnym i klasycznym już dziś przykładem objaśniającym istotę biologicznego oddychania. W fermentacji octowej bierze udział także dehydrogenaza, odszczepiająca od alkoholu wodór, wskutek czego przechodzi on w aldehyd octowy: CHO • CH20H—ș CHZ • CHO -1- 2H. Aldehyd octowy łączy się z wodą na wodzian, od którego znowu odłącza się wodór: + H20.CHa.c—OH.CHa.COOH+2H. Akceptorem wodoru jest tlen atmosferyczny; powstaje nadtlenek wodoru, H:02, wywierający na komórkę działanie toksyczne i dlatego rozkładany natychmiast przez enzym katalazę na wodę i tlen: AH 202 2H20 + 02 . [patrz też: , agencja reklamowa, serwis samochodów, olej kokosowy ]
[podobne: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Grupa prostetyczna katalazy.

Saturday, February 23rd, 2019

Grupa prostetyczna katalazy wykazuje pokrewieństwo chemiczne do barwika krwi i podobnie jak on zawiera żelazo. Można również powiedzieć, że chodzi w tym procesie o bezpośrednie spalenie na powietrzu wodoru na wodę, proces (stosowany również w praktyce) wyzwalający znaczne ilości energii. Dlatego też podczas fermentacji octowej wydziela się stosunkowo dużo energii w porównaniu z fermentacjami beztlenowymi. Również w tym przypadku źródłem energii są procesy hydrogenacji. Z rozważań zamieszczonych poniżej wynika, że bakterie octowe przeprowadzają hydrogenację tlenu, podobnie jak organizmy wyższe podczas oddychania tlenowego. Tlen atmosferyczny bierze udział w fermentacji octowej tylko jako akceptor odłączanego wodoru. Można go w tym procesie zastąpić bardzo łatwo przez jakikolwiek inny akceptor organiczny i w ten sposób uzyskać typową fermentację octową, w której nie bierze jednak udziału tlen atmosferyczny. Należy wspomnieć, że tlen reaguje dopiero po odpowiedniej „aktywacji”. 2. Oddychanie roślin wyższych. Na podstawie wyników dotychczasowych badań, zwłaszcza zaś na podstawie wartości ilorazu oddechowego, można z dużą pewnością przypuszczać, że substratem oddychania tlenowego roślin wyższych jest z reguły cukier. Początkowe przekształcenia biochemiczne cząsteczki cukru przebiegają do pewnego etapu w sposób identyczny, jak w czasie omówionych uprzednio fermentacji beztlenowych. Przypuszczenie to oparte jest m. in. na fakcie, że rośliny wyższe znajdujące się w atmosferze beztlenowej wydzielają przez pewien czas dwutlenek węgla, a wśród produktów ubocznych pojawia się również alkohol etylowy. Są to związki będące końcowymi produktami fermentacji alkoholowej. Oddychanie beztlenowe roślin wyższych nazywano dawniej „oddychaniem śródcząsteczkowym, ponieważ końcowe produkty takiego oddychania powstają tylko przez przemieszczenia atomów i zmiany chemiczne w obrębie cząsteczki cukru, a więc tak samo jak w procesie fermentacji. Na tej podstawie można przyjąć, że również podczas właściwego oddychania tlenowego roślin wyższych pierwsze etapy przebudowy cząsteczki cukru — estryfikacja kwasem fosforowym oraz rozkład cząsteczki na dwa związki o trzech atomach węgla — przebiegają bez udziału tlenu, podobnie jak w procesie fermentacji alkoholowej. [więcej w: , fizjoterapia, telewizja przemysłowa, agencja hostess ]
[hasła pokrewne: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Rozmnażanie bezpłciowe.

Thursday, February 21st, 2019

Rozmnażanie bezpłciowe odbywa się u nich za pomocą z00spor z jedną, tylnie umieszczoną wicią; powstają one w znacznej ilości w buławkowatych sporangiach. Rozmnażanie płciowe rozwinęło się aż do oogamii. Nabrzmiałe, jednojądrowe 0ogonia, umieszczone zwykle szczytowo, od reszty plechy oddzielone są błoną poprzeczną i zawierają jedną jednojądrową komórkę jajową. Anterydia rozwijające się pod oogoniami są również oddzielone błoną poprzeczną; wydostaje się z nich pewna ilość jednowiciowych, jednojądrowych spermatozoidów. Przez otwór w oogonium dostają się one do wnętrza i zapładniają jajo. Zapłodnione jajo pozostaje niekiedy w oogonium; może też tak jak u większości gatunków — wydostawać się na zewnątrz przez otwór w oogonium. Tu przekształca się w zygotę, otaczając się grubą błoną pokrytą kolcami. W niektórych przypadkach zygota pływa dzięki pozostającej na niej wici spermatozoidu. Na podstawie ruchów ameboidalnych zapłodnionego jaja wysnuwa się wnioski dotyczące filogenetycznego pochodzenia od przodków o bardziej ruchliwych makrogametach. Gamety i zoospory powstają na tej samej roślinie, a więc przemiana pokoleń nie występuje. Podział redukcyjny zachodzi podczas kiełkowania zygoty. Monoblepharidales zatem osiągnęły najwyższy stopień seksualności (oogamia); grzybnia ich daje reakcję na błonnik. Stadia opatrzone wiciami (zoospory, spermatozoidy) mają takie same wici jako organy ruchu jak i poprzednie rzędy. 5. Rząd Oomycetales. 1) Rodzina Saprolegniaceae. Saprolegniaceae mają rurowatą, pozbawioną poprzecznych ścian, wielojądrową grzybnię o błonach z celulozy. Żyją prawie wyłącznie saprofitycznie w wodzie na zanurzonych pod wodą gnijących częściach roślinnych i na ciałach martwych owadów, rzadziej pasożytniczo na żywych rybach. Saprolegniaceae rozmnażają się bezpłciowo za pomocą dwuwiciowych, jednojądrowych z00spor, które wypływają z buławkowatych sporangiów. [podobne: , tłumaczenia przysięgłe, wyposażenie biur, szafki ubraniowe ]
[hasła pokrewne: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Kapitał służący do pomnażania wartości.

Wednesday, February 20th, 2019

Nową wartość wytwarza, jak już wiemy, tylko człowiek dzięki swej pracy. Robotnik może jednak tworzyć nową wartość tylko wtedy, gdy ma do swej dyspozycji materialne środki produkcji w postaci maszyn i surowców. W procesie produkcji kapitalistycznej czynniki te stają się kapitałem służącym do pomnażania wartości. Ani maszyny i surowce, ani siła robocza nie są same przez się kapitałem, tak jak człowiek nie jest sam przez się robotnikiem najemnym lub kapitalistą. Środki produkcji stają się kapitałem wtedy, kiedy stanowią prywatną własność kapitalisty i służą mu do osiągania zysku, a więc są narzędziem wyzysku robotników najemnych. Siła robocza staje się kapitałem, gdy zakupiona przez kapitalistę zużyta zostaje w procesie produkcji w celu wytworzenia wartości dodatkowej. Te dwie różne części kapitału odgrywają zupełnie inną rolę w jego pomnażaniu. Środki produkcji mają określoną wartość i w miarę ich zużywania w procesie produkcji wartość ich nie ginie, ale jest stopniowo przenoszona na wartość gotowego produktu. Zupełnie inaczej jest z częścią kapitału wydatkowaną na kupno siły roboczej. Wartość siły roboczej nie jest, przenoszona na gotowy produkt. Siła robocza zużywa się w procesie produkcji tworząc nową wartość, większą od swojej wartości. Wartość tej części kapitału wzrasta więc w procesie produkcji. Kapitał zużyty na kupno środków produkcji nazywamy kapitałem stałym, a kapitał wydatkowany na kupno siły roboczej – kapitałem zmiennym. Cały kapitał składa się z dwóch części: z kapitału stałego, który oznaczamy symbolem c (od łacińskiego słowa constans- stały) i kapitału zmiennego, oznaczonego symbolem (od łacińskiego słowa varius – zmienny). W procesie produkcji kapitał ten powiększa się o wartość dodatkową, którą oznaczamy literą m (od marksowskiego terminu Mehrwert). [hasła pokrewne: , krzesła obrotowe, kawa sklep, druk kalendarzy ]
[przypisy: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Wydajność pracy.

Tuesday, February 19th, 2019

Jeśli w wyniku postępu techniki i ogólnego rozwoju gospodarki rośnie wydajność pracy w gałęziach wytwarzających środki spożycia lub w gałęziach dostarczających materiałów i narzędzi do ich produkcji, to ilość pracy potrzebna do produkcji artykułów konsumowanych przez robotnika obniża się. Obniża się tym samym wartość siły roboczej. Robotnik będzie więc zużywał. Tworzenie się wartości dodatkowej mniej pracy na reprodukcję siły roboczej. Jeśli jednocześnie długość dnia roboczego pozostanie bez zmiany, to robotnik będzie więcej pracował dla kapitalisty. W przedsiębiorstwach kapitalistycznych wartość dodatkowa zwiększa się, gdy rośnie wydajność pracy w całej gospodarce, a zwłaszcza w gałęziach wytwarzających środki konsumpcji.  Wartość dodatkowa rośnie wtedy jakby automatycznie, bez specjalnych dodatkowych zabiegów poszczególnych kapitalistów, korzystają oni bowiem z rezultatów postępu nauki i techniki. Wartość dodatkowa powstająca wskutek skrócenia niezbędnego czasu pracy i odpowiedniego zwiększenia dodatkowego czasu pracy nazywa się wartością dodatkową względną. Wzrost wydajności pracy nie jest procesem równomiernym. Przypuśćmy, że w jednym przedsiębiorstwie danej gałęzi przemysłu dzięki zastosowaniu nowych wynalazków podwojono wydajność pracy, w porównaniu z wszystkimi pozostałymi przedsiębiorstwami wytwarzającymi taki sam towar. Do wytworzenia l sztuki danego towaru w tym przedsiębiorstwie potrzeba o połowę mniej czasu pracy niż czas społecznie niezbędny. Wartości towaru nie wyznacza jednak indywidualny czas pracy w tej czy innej fabryce, ale społecznie niezbędny czas pracy całej gałęzi danego przemysłu. Dlatego towary wytwarzane w owej fabryce przy mniejszym nakładzie pracy niż w pozostałych będą mieć tę samą wartość co wszystkie inne podtowary i będą sprzedawane na rynku po tej samej cenie. Właściciel fabryki, w której podniesiono wydajność pracy, otrzyma więc dodatkowy zysk, wartość dodatkową nadzwyczaj. [hasła pokrewne: , dezynsekcja warszawa, projektowanie wnętrz Kraków, wynajem busów ]
[przypisy: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Cena produkcji.

Sunday, February 17th, 2019

Dzięki zyskowi przeciętnemu dokonuje się zatem redystrybucja wartości dodatkowej między kapitały z różnych gałęzi produkcji. Cena produkcji jest formą przejawiania się wartości w wolnokonkurencyjnej gospodarce kapitalistycznej: jest ona niższa lub wyższa od wartości rynkowej; w wyjątkowym przypadku, gdy suma zysku przeciętnego równa się sumie wartości dodatkowej wytworzonej w danej gałęzi, cena produkcji równa się wartości rynkowej. Proces powstawania zysku przeciętnego, ceny produkcji oraz redystrybucji wytworzonej we wszystkich gałęziach wartości dodatkowej ilustruje tablica  (przy następujących założeniach: stopa wartości dodatkowej i szybkość obrotu kapitału we wszystkich gałęziach są identyczne, a funkcjonujące kapitały równe są kosztom; różny jest tylko skład organiczny kapitału w poszczególnych gałęziach). Z faktu, że ceny produkcji w kapitalizmie wolnokonkurencyjnym były niższe lub wyższe od wartości rynkowej towarów, ekonomiści burżuazyjni wyciągnęli wniosek o istnieniu sprzeczności między marksowską teorią wartości a teorią konkurencji. W rzeczywistości sprzeczności takiej nie ma, gdyż: 1) cena produkcji jest formą przejawiania się wartości rynkowej; 2) suma wartości rynkowych równa się sumie cen produkcji, a suma gałęziowych wartości dodatkowych sumie zysków przeciętnych; 3) zmniejszanie się czasu społecznie niezbędnego do wytwarzania towarów pociąga za sobą zmniejszanie się ich wartości rynkowych i obniżanie ich cen produkcji. Jak wynika z analizy działania prawa wartości, towary cena rynkowa są sprzedawane na rynku po cenie rynkowej, wynikającej z działania podaży i popytu. Rynkowa cena towarów oscyluje wokół ceny produkcji będącej przekształconą formą wartości rynkowej. Analiza zysku przeciętnego i ceny produkcji daje teoretyczne podstawy do określenia metod walki klasowej i solidarności klasowej ruchu robotniczego. W wyniku redystrybucji wytwarzanej wartości dodatkowej konkretny robotnik wyzyskiwany jest nie tylko przez tego kapitalistę, który go zatrudnia, lecz i przez innych. W kapitalizmie istnieje system klasowego wyzysku: cała klasa kapitalistów wyzyskuje ogół proletariatu. [więcej w: , stoiska targowe, meble na zamówienie, budowa stoisk targowych ]
[więcej w: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Kredytowanie kapitalistów.

Saturday, February 16th, 2019

Środki gromadzone przez banki służą do krótko- i długoterminowego kredytowania kapitalistów. Kredyt krótkoterminowy przeznaczony jest na zakup elementów kapitału obrotowego, kredyt długoterminowy zaś to kredyt inwestycyjny. Kapitał banku składa się: 1) z kapitału zakładowego bankiera; 2) z kapitału obcego ulokowanego w banku. Kapitał zakładowy banku stanowi zazwyczaj niewielki procent w porównaniu z kapitałem obcym. Nie jest on też źródłem kredytu bankowego. Przeznaczany jest na utrzymanie budynków i urządzeń bankowych oraz stanowi pieniężną rezerwę banku. Kapitały i wkłady pieniężne ulokowane w banku to tzw. depozyty. Depozyty ulokowane na kontach bieżących są nie oprocentowane, natomiast za depozyty ulokowane na kontach za wypowiedzeniem bank płaci depozytariuszom określoną stopę procentową. Jest ona niższa od stopy pobieranej przez banki przy udzielaniu kredytu. Różnica między stopą procentową opłacaną a pobieraną przez bankiera stanowi jego zysk brutto. Z zysku tego bankier pokrywa koszty działalności banku: spłaca amortyzację budynków i urządzeń, wypłaca pensję pracownikom banku, opłaca podatki itp. Pozostała suma, po potrąceniu kosztów działalności banku, stanowi zysk netto bankiera. Współcześnie banki monopolistyczne nie zadowalają się przeciętną stopą zysku. Podobnie jak monopole w innych gałęziach gospodarki, osiągają zysk monopolowy. Stopa procentowa jest ceną kapitału pożyczkowego; jest to stosunek sumy, którą płaci się za użytkowanie kapitału pieniężnego, do wielkości tego kapitału. Wysokość stopy procentowej zależy od następujących czynników: 1) od wysokości przeciętnej lub monopolowej stopy zysku; 2) od podaży i popytu kapitału pożyczkowego; 3) od terminu, na który udzielany jest kredyt; 4), od stopnia ryzyka kredytodawcy. Stopa procentowa musi być niższa od stopy zysku, gdyż tylko wtedy istnieje ekonomiczne uzasadnienie zaciągania kredytu. Ostatecznie wysokość stopy zysku zależy od popytu i podaży kapitału pożyczkowego, dlatego w różnych krajach kapitalistycznych jest ona różna. [hasła pokrewne: , ochrona mienia, Opakowania kartonowe, sprzątanie poznań ]
[patrz też: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Kapitalistyczny handel.

Thursday, February 14th, 2019

Znaczną jednak część tej ziemi wykupiła później burżuazja, tworząc duże kapitalistyczne przedsiębiorstwa rolne oparte na pracy najemnej. W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej rolnictwo rozwijało się jako rolnictwo farmerskie, oparte początkowo głównie na pracy farmera i członków jego rodziny. Jednak i ta droga rozwoju kapitalistycznego rolnictwa, zwana drogą amerykańską lub francuską, prowadziła stopniowo do zróżnicowania się farmerów i tworzenia dużych, kapitalistycznych przedsiębiorstw rolnych opartych na najemnej sile roboczej. Właściciele lepszych i korzystniej położonych ziem oraz posiadający liczniejsze rodziny stopniowo wykupywali coraz większe obszary ziemi i wypierali słabszych ekonomicznie sąsiadów. Kapitalistyczny handel, przemysł, kredyt i system bankowy wprowadzały do walki o ziemię coraz silniejszych partnerów i coraz więcej metod wyzysku drobnych farmerów. Właścicielami ziemi stawali się więc kapitaliści, którzy gromadzili kapitał nie tylko w rolnictwie, ale również poza nim, wyzyskując drobnych farmerów. W wyniku długotrwałego procesu różnicowania się gospodarki chłopskiej powstał współcześnie system rolnictwa kapitalistycznego, którego podstawę stanowi wielkofarmerska gospodarka rolna oparta na pracy najemnej. Proces wypierania drobnej gospodarki chłopskiej i farmerskiej oraz wzrost dominacji kapitalistycznego systemu produkcji trwają nadal. Jego mechanizm ekonomiczny wyjaśnia teoria akumulacji i koncentracji kapitału. W krajach kapitalistycznych prywatna własność ziemi występuje w dwóch formach: jako własność kapitalistyczna i jako własność prywatna drobnych rolników. W tym drugim przypadku ziemia nie jest kapitałem, gdyż nie służy jako instrument wyzysku najemnej siły roboczej. Sam chłop właściciel wraz z członkami rodziny pracuje na ziemi należącej do niego, wykorzystuje ją jako środek produkcji w celu utrzymania siebie i rodziny. Zasięg drobnej i średniej własności ziemskiej maleje. Dominuje i zwiększa się zasięg kapitalistycznej własności ziemi. Kapitalistyczne przedsiębiorstwa rolne dostarczają na rynek większość produktów rolniczych. Dlatego też do uzyskania pełnego obrazu systemu stosunków ekonomicznych w całej gospodarce kapitalistycznej konieczne jest poznanie procesu tworzenia i podziału wartości dodatkowej w kapitalistycznym przedsiębiorstwie rolnym. [przypisy: , maszyny budowlane, taśma samoprzylepna, urządzenia gastronomiczne ]
[przypisy: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]

Renta różniczkowa.

Wednesday, February 13th, 2019

Różnice w urodzajności gleb i odległości są jedynie warunkami, przy istnieniu których wkład pracy robotników daje różne efekty. Źródłem wszelkiej renty gruntowej jest dodatkowy czas pracy najemnych robotników rolnych. Źródłem zaś renty różniczkowej jest fakt, że wydajność pracy, a ściśle – siła produkcyjna pracy – wyższa jest na działkach ziemi żyźniejszej czy położonych bliżej rynku. Renta gruntową w rolnictwie kapitalistycznym. Renta różniczkowa. Zwiększenie produkcji rolniczej w skali światowej może się odbywać dwiema drogami. W krajach o mniejszej gęstości zaludnienia i posiadających zapasy ziemi, która przy pewnych nakładach może być jeszcze wzięta pod uprawę, możliwe jest zwiększenie produkcji żywności przez rozszerzenie obszarów uprawnych. Jest to ekstensywna droga zwiększania produkcji rolniczej. Na tej drodze rozwijał się kapitalistyczny system rolnictwa głównie w Stanach Zjednoczonych do początku XX w. W poważnym stopniu stosuje się tę metodę w Australii, Kanadzie i w wielu krajach Ameryki Południowej. W krajach o dużej gęstości zaludnienia prawie całość ziemi nadającej się do rolniczego użytkowania została już zagospodarowana. W tej sytuacji jedyną drogą prowadzącą do zwiększenia produkcji rolniczej jest zwiększanie nakładów środków produkcji w już zagospodarowanych obszarach. Metoda zwiększania nakładów kapitału w rolnictwie, prowadząca do wzrostu ich natężenia na znajdujących się już w uprawie obszarach nazwana została intensywną drogą rozwoju, lub intensyfikacją rolnictwa. Miarą poziomu intensywności rolnictwa jest wysokość nakładów środków produkcji i żywej siły roboczej na jednostkę powierzchni użytków rolnych. Dodatkowe nakłady kapitału na tę samą działkę ziemi w postaci urządzeń odwadniających lub nawadniających, nawozów sztucznych, wapna; środków ochrony roślin, wysokiej jakości nasion roślin uprawnych, maszyn, zwierząt hodowlanych, pasz treściwych itp. wzmagają naturalną siłę urodzajności ziemi i w wyniku zwiększają plony roślin oraz wydajność zwierząt, a jednocześnie podnoszą wydajność pracy robotników zatrudnionych w przedsiębiorstwie rolniczym. [hasła pokrewne: , tanie odbitki, tablice informacyjne, blaty granitowe ]
[przypisy: terapia sensoryczna dla dzieci, gazeta lidzbarska, lekarz dentysta a lekarz stomatolog ]