Posts Tagged ‘grupa prostetyczna’

Utlenienie.

Wednesday, September 18th, 2019

Z chemicznego punktu widzenia przez utlenienie rozumiemy nie tylko łączenie się danego związku z tlenem, lecz również zubożenie go w wodór. Gdy np. zostaje utleniony tlenem atmosferycznym w myśl równania: 2H2S + 02 2S + 4-21120, wówczas mówimy o utlenieniu siarki, choć w istocie oddaje ona jedynie wodór tlenowi. Utlenienie kwasu bursztynowego na kwas fumarowy polega tylko na odłączeniu od niego atomów wodoru: COOH. CH2 • COOH COOH. CH — CH • COOH + 2H. Wreszcie utlenianiem nazywamy oddawanie elektronów, wskutek czego dany związek zwiększa swój ładunek dodatni. Zjawisko to występuje szczególnie często przy zmianie wartościowości metali ciężkich, zwłaszcza żelaza: Fe++ — e Fe+++ . Według teorii oddychania przedstawionej przez Wielanda, istotą procesów oddechowych (nawet wówczas, gdy towarzyszy im pobieranie tlenu) jest odłączanie wodoru z substratu oddechowego — w większości przypadków cukru — przy współudziale specyficznych enzymów z grupy dehydrogenaz. Podczas właściwego oddychania tlenowego wodór ten zostaje następnie połączony z tlenem: „spalony” na wodę. Proces ten stanowi główne źródło energii wyzwalanej podczas tego typu oddychania. Może on jednak zostać przeniesiony i związany przez inne związki, pełniące role tzw. akceptorów. Typy oddychania, które mogą odbywać się bez dostępu tlenu, nazywamy fermentacjami. Wydajność energetyczna fermentacji nie jest tak wysoka jak oddychania tlenowego, zaspokaja jednak potrzeby energetyczne organizmu wywołującego fermentacje, zwłaszcza gdy mała wydajność energetyczna zostanie skompensowana szybszym zużywaniem substratu oddechowego. W wielu procesach fermentacyjnych wodór, wchodzący w skład cząsteczki substratu, nie zostaje całkowicie odłączony. Końcowym produktem oddychania tego rodzaju nie są oczywiście dwutlenek węgla i woda, lecz dwutlenek węgla i inny jakiś związek, np. alkohol etylowy, pojawiający się jako końcowy produkt fermentacji alkoholowej. [przypisy: , tanie odbitki, Atlantic zegarki, implanty zębów ]
[przypisy: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]

Dehydrogenaza.

Tuesday, September 17th, 2019

W dalszym etapie dehydrogenaza (kodehydraza I o grupie czynnej utworzonej przez nukleotyd dwufosfopirydynowy) odbiera 2 atomy wodoru uwodnionemu aldehydowi glicerolowemu, który utlenia się dzięki temu na kwas glicerolowy. Enzym enolaza odłącza z kolei wodę z kwasu glicerolowego, który przechodzi poprzez formę enolową na a-ketokwas — kwas pirogronowy. Karboksylaza, której grupa czynna jest identyczna z fosforanem witaminy BI. Odłącza dwutlenek węgla od kwasu pirogronowego, w ten sposób pojawia się jeden z końcowych produktów fermentacji, mianowicie CO: . Utworzony przez dekarboksylację aldehyd octowy spełnia rolę akceptora wodoru i dołącza przy współudziale kodehydrogenazy wodór odczepiony od uwodnionego aldehydu glicerolowego, redukując się równocześnie na drugi produkt końcowy tej fermentacji — alkohol etylowy. W ten sposób zamyka się cykl przemian fermentacyjnych, aldehyd octowy bowiem powstały przez dekarboksylację kwasu pirogronowego reaguje z aldehydem glicerolowym, przy czym jeden z partnerów cyklu utlenia się, a drugi redukuje, tak jak to zachodzi w układzie oksydoredukcyjnym. Wydajność energetyczna procesu rozkładu cząsteczki cukru na 2 cząsteczki alkoholu etylowego i 2 cząsteczki dwutlenku węgla jest stosunkowo niewielka, co wynika z równania sumarycznego fermentacji alkoholowej. Wynosi ona około 1/30 energii związanej w cukrze. Pozostała ilość energii zostaje dalej zmagazynowana w alkoholu. Jak to już wyżej zaznaczono, w rzeczywistości procesy przebiegają w bardziej skomplikowany sposób, gdyż towarzyszy im stale dołączanie i odłączanie kwasu fosforowego. Procesy te mają wielkie znaczenie, gdyż dzięki nim energia uwalniająca się w czasie rozkładu cukru zostaje związana i zmagazynowana. [podobne: , meble pracowniczne, trener personalny, oczyszczalnia przydomowa ]
[podobne: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]

Stanowisko filogenetyczne krasnorostów.

Sunday, September 15th, 2019

Stanowisko filogenetyczne krasnorostów jest jeszcze niejasne. Przodków tej silnie rozwiniętej klasy glonów poszukiwano często wśród zielenic. Na pierwszy rzut oka prawdopodobne pochodzenie od Coleochaete  jest zwykle negowane, gdyż pierwotnie w przeciwieństwie do karpogonu trichogyne krasnorostów prawdopodobnie było samodzielną komórką. Poza tym u prymitywnych krasnorostów chromatofor jest gwiaździsty, u zielenic kubkowaty. Z biochemicznych powodów (czerwone i niebieskie barwiki chromatoforów, brak chlorofilu b) można sądzić o pokrewieństwie z Cyanophyceae, i to poprzez prymitywne Protoflorideae, u których oprócz skomplikowanie zbudowanych form — istnieją jednokomórkowce i pozornie rozgałęzione nici. Ponieważ jednak Cvanophvceae nie mają ani jądra komórkowego, ani chromatoforów, należy je rozdzielnopłciowość. Diploidalny twór nie przekształca się w komórkę przetrwalnikową, lecz żyje dalej jako nagi protoplast, poruszający się ameboidalnie. Może się on łączyć z równymi sobie w większe, wielojądrowe plazmodia. Jądra ich rozmnażają się jeszcze wielokrotnie przez podziały mitotyczne. W plazmodiach nigdy nie występują błony poprzeczne, gdyż plazmodia stanowią jednolite masy protoplazmatyczne. Można hodować je na pożywce agarowej. Mogą one wchłaniać bakterie, grzybnię i inny pokarm stały, jak kawałki agaru, a nawet haploidalne myksameby. Pokarm ten trawią wakuolach lub też w inny sposób. Mogą one również rozkładać podłoże na zewnątrz plazmy przez wydzielanie enzymów trawiennych i pobierać substancje odżywcze w postaci rozpuszczonej. Saprofityczne gatunki dają się hodować w zupełnie czystych kulturach, pasożytnicze zaś są zdolne do życia przez dłuższy okres tylko po dodaniu żywego pokarmu. Jako materiał zapasowy nie wytwarzają one skrobi, lecz glikogen. Żyją najchętniej w lasach na opadłych liściach i w próchniejącym drewnie; dzięki zmianom kształtu i rozgałęzianiu się pełzną powoli w różnych kierunkach. Ich części przednie składają się z gęstszej plazmy, ku tyłowi zaś są one podzielone na sieć plazmatycznych sznurów. Do korzystnych ze względu na odżywianie się miejsc dostają się one głównie dzięki ruchom chemo-, hydro- i ujemnie fototaktycznym. Plazmodia pewnych gatunków osiągają ponad 30 cm średnicy, (np. Fuligo varians = Aethalium septicum, którego żółte plazmodia występują często na korze garbarskiej, ale również znaleźć je można w lasach). [podobne: , Usługi brukarskie Warszawa, felgi stalowe, elewacje drewniane ]
[podobne: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]

Choroby roślin wywołane przez Peronosporacece.

Saturday, September 14th, 2019

Gruszkowate zoospory Saprotegnia mają dwie szczytowo umieszczone wici wciągane przez plazmę po przebyciu stadium pływki. Następnie już kuliste i otoczone błoną spory rozwijają się na odpowiednim podłożu w nową roślinę, wytwarzające strzępkę przy kiełkowaniu. Następnie zapłodnione komórki jajowe przekształcają się w grubościenne zygoty. Po okresie spoczynkowym kiełkują one (przy czym następuje podział redukcyjny) początkowo w 4-jądrową, potem wielojądrową grzybnię, która zazwyczaj tworzy wkrótce sporangium. Saprolegnia jest obupłciowa; istnieją jednak też rodzaje rozdzielnopłciowe (np. Achtya) peronosporaceae obejmuje grzyby pasożytnicze, które występują przeważnie w wyższych roślinach lądowych. W ten sposób żyje Plasmopara viticola w przestworach międzykomórkowych tkanek liści i owoców winorośli i zapuszcza do żywych komórek krótkie haustoria [ssawki]. Tam gdzie grzybnia trafia na szparki, wydają wielką ilość zoosporangiów. Sporangia odrywają się w całości i są przenoszone przez wiatr na liście innych roślin, gdzie W kropelkach wody (deszczu, rosy) uwalniają powstałe z podzielonej treści phthora infestans, w zależności od warunków zewnętrznych (wilgotność powietrza), sporangium może kiełkować w postaci pływek lub strzępki. Natomiast u prymitywniejszego Puthium (częstego na roślinach wodnych, w ziemi i na siewkach roślin lądowych, u których Pythium de Baruanum wywołuje zgorzel korzeni), zoospory zawsze wydostają się wprost ze sporangium pozostającego jeszcze na roślinie. Choroby roślin wywołane przez Peronosporacece są bardzo liczne i rozpowszechnione na całej ziemi. Phutophtnora infestans (zaraza ziemniaczana) jest niebezpiecznym pasożytem ziemniaków. Grzyb ten wywołuje gnicie pędów ziemniaków i przerzuca się także na bulwy, które kurczą się, tworząc suche, zgniłe, skórzaste mumie. W mokrych latach może on zniszczył więcej niż 20% zbiorów ziemniaczanych (stanowi to w Niemczech stratę około 300 milionów marek; w 1916 r. straty wyniosły tam nawet ponad 1 miliard marek). [hasła pokrewne: , urządzenia gastronomiczne, dmuchańce, kostka granitowa ]
[patrz też: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]

Koszt produkcji w przedsiębiorstwie kapitalistycznym.

Thursday, September 12th, 2019

W rzeczywistości koszt produkcji w przedsiębiorstwie kapitalistycznym jest wyższy od kosztu pracy uprzedmiotowionej i płacy roboczej. Do kosztów bezpośrednio ponoszonych przez przedsiębiorstwo kapitalistyczne należy doliczyć podatki komunalne i państwowe oraz inne opłaty, procent od wypożyczonego kapitału, koszty związane z kupnem lub dzierżawieniem działki ziemi oraz koszty ubezpieczeń. Koszty produkcji kapitalisty równają się zatem: KWb = c+v+d, gdzie: KWb =: koszty własne produkcji kapitalisty; d – część kosztów produkcji poza kosztami kapitału stałego i zmiennego. Kapitalista oblicza nie bezpośrednie koszty własne produkcji, ale koszty kalkulacyjne. Do kosztów kalkulacyjnych dolicza, jeszcze koszty, których w rzeczywistości nie poniósł, a mianowicie procent od wyłożonego przez siebie kapitału (gdyby kapitał ten ulokował w banku, otrzymałby procent) oraz czynsz dzierżawny, Stąd: K,,! = c + v + d + l, gdzie: Kk! – koszt kalkulacyjny; l – część kosztów doliczana przez kapitalistę, ale nie ponoszona. Elementy kosztów d i l pokrywa kapitalista z wartości dodatkowej. Jeśli zatem: d+l = a, to K5t = c+v+am; warunkiem uzyskania przez kapitalistę, zysku jest: a < l. Z punktu widzenia kalkulacji kapitalisty istotne są koszty kalkulacyjne, gdyż one dopiero pozwalają obliczyć kalkulacyjny zysk czysty. W dalszej analizie kosztów w celu uproszczenia rozumowania posługiwać się będziemy kategorią kosztów kapitalisty c+v. Koszty produkcji c + v dzielą się na: a) koszty amortyzacji; b) koszty materiałowe; c) koszty siły roboczej. Koszty amortyzacji to koszty zużycia kapitału trwałego (budynków, maszyn, urządzeń, sprzętu, oprzyrządowania). Amortyzacja to suma kapitału niezbędna do odtworzenia elementów kapitału trwałego po ich zużyciu oraz do utrzymania ich technicznej sprawności w czasie ich użytkowania. [hasła pokrewne: , kawa sklep, Układanie kostki brukowej Warszawa, dmuchańce ]

Suma zysku.

Wednesday, September 11th, 2019

Ponieważ suma zysku w dłuższym okresie dąży do zrównania się z sumą wytworzonej w tym samym okresie wartości dodatkowej, dlatego z < m, gdyż c musi być większe od zera. Każdy kapitalista subiektywnie dąży do osiągnięcia możliwie wysokiej stopy zysku. Obiektywnie zaś zmusza go do tego konkurencja na rynku. Podział wartości dodatkowej. Wysokość stopy zysku zależy od: a) stopnia wyzysku pracujących, czyli od wielkości stopy wartości dodatkowej (m); b) wysokości składu organicznego kapitału (c:v) szybkości obrotu kapitału (n) d) sytuacji rynkowej, tj. od popytu i podaży oraz poziomu ceny rynkowej nabywanych środków produkcji i sprzedawanych wyrobów. Ostatni czynnik, tj. poziom ceny rynkowej, jest elementem wtórnym. Jest oczywiste, że stopa zysku spada w okresie trudności realizacji towarów na rynku, tj. gdy efektywny popyt nie nadąża za podażą. Istnieje odwrotna sytuacja, tj. stopa zysku rośnie w okresie wysokiej koniunktury, gdy podaż nie nadąża za popytem na dany towar. W rozważaniach dotyczących wysokości stopy zysku pomijamy czynnik wtórny, tj. wpływ sytuacji rynkowej na wysokość stopy zysku. Abstrahując od szybkości obrotu kapitału n, zależność wysokości stopy zysku od wymienionych czynników można zapisać jako:  z= 100. c+v. Dzieląc-wzór na stopę zysku przez v otrzymamy: z = v 100, gdzie: m _ stopa wartości dodatkowej m- skład organiczny kapitału. Oznaczając skład organiczny kapitału – przez qo, otrzymamy: z = 100. qo+ l. Jeśli włączymy do powyższego wyrażenia szybkość obrotu kapitału n, otrzymamy: mi z = n•lOO. ąo+ 1. Na wzrost stopy zysku wpływają zatem następujące czynniki: 1. Wszystkie te czynniki, które powodują wzrost stopy wartości dodatkowej. Należą do nich m.in.: wzrost intensywności pracy, przedłużanie dnia roboczego, obniżanie płac realnych (m.in. przez zatrudnianie przy tych samych pracach kobiet i młodzieży otrzymujących niższe płace). 2. Wzrost lub spadek składu organicznego kapitału. Wzrost lub spadek składu organicznego kapitału, przy pozostałych czynnikach nie zmienionych, prowadzi do spadku stopy zysku, natomiast spadek składu organicznego kapitału pociąga za sobą wzrost stopy zysku. [hasła pokrewne: , prawo jazdy kat a Lublin, wywóz śmieci, klimatyzacja warszawa ]
[hasła pokrewne: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]

Zysk i stopa zysku.

Tuesday, September 10th, 2019

Zasada ta realizowana jest w kapitalizmie wolnokonkurencyjnym w wyniku konkurencji między kapitalistami z różnych gałęzi produkcji w ramach dążenia do celu produkcji kapitalistycznej: osiągania najwyższego zysku. Wolna konkurencja prowadziła w żywiołowy sposób do wyrównywania stóp zysku we wszystkich gałęziach. Całkowite wyrównanie stóp zysku miałoby miejsce przy pełnej swobodzie przenoszenia kapitału z jednej gałęzi do wszystkich pozostałych. Jest to oczywiście niemożliwe. Dlatego tendencja, ta realizuje się nie tyle przez przenoszenie kapitału już funkcjonującego; ile przez nowe inwestycje. Przy założeniu idealnych warunków wolnej konkurencji, pełnej możliwości przepływu kapitału i siły roboczej, stopy zysku we wszystkich gałęziach produkcji wyrównują się. Właściciele kapitałów we wszystkich gałęziach otrzymują zysk przeciętny, tj. zysk osiągany przez określony kapitał niezależnie od stopy wartości dodatkowej, szybkości obrotu kapitału i składu organicznego w danej gałęzi. Wraz z zyskiem przeciętnym pojawia się cena produkcji równa kosztom produkcji i zyskowi przeciętnemu. Zysk i stopa zysku. Cena produkcji kształtuje się zatem na poziomie wyższym lub niższym od wartości rynkowej towaru. Oznacza to, że poszczególni kapitaliści zawłaszczają zazwyczaj masę wartości dodatkowej mniejszą lub większą od tej, która jest wytwarzana w ich przedsiębiorstwach w ten sposób w kapitalizmie wolnokonkurencyjnym dzięki redystrybucji wytworzonej ogólnej masy wartości dodatkowej realizowana jest zasada: od równych kapitałów równe zyski. Tendencja do wyrównywania się stóp zysku jest tendencją właściwą kapitalizmowi wolnokonkurencyjnemu. W wyniku działania tego prawa stopy zysku wszystkich funkcjonujących kapitałów dążą do wyrównywania się. Uproszczone działanie tego prawa można sformułować następująco: jeśli będziemy abstrahować od szybkości obrotu kapitałów i od ich składów organicznych, to po zsumowaniu wartości dodatkowej wytworzonej we wszystkich gałęziach produkcji i podzieleniu jej przez sumę kapitałów funkcjonujących we wszystkich gałęziach produkcji uzyskamy przeciętną stopę zysku z = ma 100. cg+vg gdzie: z – przeciętna stopa zysku; mg – suma wartości dodatkowej wszystkich gałęzi produkcji; Cg -; suma kapitału stałego wszystkich gałęzi produkcji; vg – suma płac roboczych wszystkich gałęzi produkcji. [podobne: , szafki ubraniowe, hydraulika przemysłowa, przydomowe oczyszczalnie ścieków ]
[hasła pokrewne: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]

Monopol.

Sunday, September 8th, 2019

W dążeniu do osiągnięcia tego celu nie trzeba, a nawet nie można, zakładać najwyższego poziomu zysku jednostkowego. Monopol ustalając cenę, a tym samym wysokość jednostkowego zysku, mimo braku konkurentów nie może tego czynić dowolnie. Musi brać pod uwagę co najmniej następujące czynniki: istniejącą na rynku i przewidywaną cenową elastyczność popytu na wytwarzane przez niego dobra oraz to, że każde ograniczenie produkcji wynikające z ograniczenia popytu doprowadzi do wzrostu kosztu jednostkowego. Zmniejszenie popytu efektywnego, mimo wysokiego zysku jednostkowego, przy wzroście kosztu jednostkowego może wpłynąć na zmniejszenie masy zysku, której osiąganie jest głównym celem monopolu. Monopol musi też brać pod uwagę istnienie na rynku artykułów substytucyjnych. Stopa zysku monopolowego – poza jakimiś wyjątkowymi sytuacjami- jest wyższa od stopy zysku przeciętnego. Podstawą kształtowania określonego poziomu ceny jest możliwość regulowania przez monopol podaży, a w ślad za tym i popytu. Oczywiście wraz ze zmianami ceny monopolowej, podaży i popytu będzie się zmieniać wielkość jednostkowych całkowitych kosztów przeciętnych. Wiemy, że popyt w określony sposób reaguje na zmiany cen lub dochodów – zgodnie z cenową lub dochodową elastycznością popytu. Jeśli będziemy abstrahować od dochodowej elastyczności popytu, to cena monopolowa może, być tym wyższa, im niższa jest cenowa elastyczność popytu. Oczywiście taka cena monopolowa, która by ograniczała popyt do minimum, nie zapewniłaby ani odpowiednio wysokiej, maksymalnej, stopy zysku, ani tym bardziej maksymalnej masy zysku. Wynika z tego, że górną granicę ceny monopolowej wyznaczają warunki, które zapewniają monopolowi maksymalną masę zysku. Maksymalną masę zysku monopolu określają: 1) wysokość ceny, 2) rozmiary podaży i popytu, 3) wysokość jednostkowych kosztów przeciętnych. W celu uproszczenia analizy załóżmy, że mamy do czynienia z pełnym monopolem, jego moc produkcyjna jest dana i w rozpatrywanym okresie nie ulega zmianie. Poziom techniczny i organizacyjny w jego zakładach jest niezmienny, co sprawia, że koszty produkcji przy określonej jej wielkości nie ulegają zmianie. Przy tych założeniach monopol osiągnie cel, tj. maksymalną masę zysku i stopę zysku, przy cenie monopolowej. [hasła pokrewne: , konstrukcje stalowe, biuro detektywistyczne, klimatyzacja warszawa ]
[patrz też: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]

Cena monopolowa i zysk monopolowy.

Saturday, September 7th, 2019

Poza kilkoma bezwartościowymi stwierdzeniami, np. że cena ustali się w punkcie największego zysku, teoria ceny monopolistycznej przekształca się natychmiast w katalog specjalnych wypadków, z których każdy znajduje odrębne rozwiązanie. Cena monopolowa i zysk monopolowy. Cena monopolowa jest specyficzną ceną równowagi prowadzącą do braku pełnej ekwiwalentności wymiany. Zysk monopolowy oznacza więc nowy sposób podziału wartości dodatkowej i produktu dodatkowego wytwarzanego przez drobnych producentów oraz dodatkowy wyzysk pracujących zarówno jako producentów, jak i jako konsumentów. Zysk monopolowy powstaje przez: a) wyzysk siły roboczej zatrudnionej przez monopol, czyli zawłaszczanie całej wytworzonej w monopolu wartości dodatkowej, w tym, w sposób względnie trwały, również wartości dodatkowej nadzwyczajnej – zysku nadzwyczajnego; b). wyzysk siły roboczej poza monopolem, tj. w przedsiębiorstwach nie zmonopolizowanych; oznacza to redystrybucję wartości dodatkowej na korzyść monopolu; c) zawłaszczanie produktu dodatkowego wytwarzanego przez drobnych producentów; d) przechwytywanie – dzięki cenom monopolowym – części dochodów konsumentów e) przechwytywanie części wartości dodatkowej przedsiębiorstw nie zmonopolizowanych. W kapitalizmie wolnokonkurencyjnym prawo wartości w sposób żywiołowy pobudzało postęp techniczny. Warunkiem zastępowania siły roboczej maszyną było to, aby koszt maszyny był niższy od kosztu siły roboczej. We współczesnej wysoko rozwiniętej gospodarce warunek zastosowania nowej techniki pozostał w zasadzie bez zmiany, tj. cena nowej techniki musi być niższa od sumy kosztów: zastąpione przez nią siły roboczej, kosztów deprecjacji starych urządzeń oraz kosztów p0niesionych na skutek unieruchomienia przedsiębiorstwa w celu dokonania jego modernizacji. W kapitalizmie wolnokonkurencyjnym, koszt deprecjacji starych urządzeń oraz koszty ponoszone na skutek unieruchamiania przedsiębiorstw celem ich modernizacji były zjawiskiem peryferyjnym. Współcześnie, ponieważ urządzenia zużywają się ekonomicznie na ogół wcześniej niż fizycznie, koszty te nabierają istotnego znaczenia. [podobne: , serwis niszczarek, uprawnienia sep, wózki dziecięce ]
[podobne: grupa prostetyczna, tabletki antykoncepcyjne bez recepty apteka, zol psychiatryczny ]