Posts Tagged ‘cena monopolowa’

Fermentacja.

Monday, February 25th, 2019

Z tego też powodu drożdże fermentują zwykle znaczne ilości cukru, aby móc zaspokoić swe zapotrzebowanie energetyczne. Tylko 1 0/0 przerobionego cukru zostaje wykorzystywany jako budulec komórkowy. Równanie fermentacyjne jest równaniem sumarycznym, nie odzwierciedla ono wcale istotnych procesów biochemicznych, odbywających się podczas fermentacji cukru przez drożdże. Odkrycie przez Buchnera w 1896 roku możliwości przeprowadzenia fermentacji alkoholowej poza obrębem żywej komórki drożdżowej, w obecności uzyskanego w pewien określony sposób wyciągu drożdżowego, było pierwszym krokiem w kierunku zrozumienia mechanizmu tego procesu. Odkrycie to pozwoliło na stwierdzenie, że fermentacja jest wprawdzie skomplikowanym procesem chemicznym, lecz jednak nie jest nierozerwalnie związana z żywą materią. Do regulowania przebiegu fermentacji są niezbędne szczególne biokatalizatory, które można wyekstrahować z komórek drożdży („zymaza”). Stan naszych wiadomości procesie fermentacji alkoholowej można streścić następująco: substratem fermentacyjnym jest nie tylko glikoza, lecz również inne cukry, np. dwucukry (cukier trzcinowy), ale tylko wówczas, gdy zostaną one przy współudziale pewnych enzymów przekształcone na cukier typu glikozy. Cukier trzcinowy ulec rozkładowi przez enzym sacharaza na cząsteczkę glikozy i fruktozy. Przed włączeniem we właściwe procesy oddechowe cząsteczka glikozy musi zostać odpowiednio przekształcona. W roztworze wodnym glikozy występują zwykle obok siebie różne konfiguracje glikozy, a w nieznacznym procencie także i nietrwałe, lecz aktywne chemicznie formy, w których mostek tlenowy zamyka w pierścieniu nie 5, lecz 4 atomy węgla (furanozy, cukry lub h). Można przypuszczać, że w czasie pierwszych etapów fermentacji, przy współudziale licznych enzymów tworzą się takie labilne łatwo ulegające rozkładowi formy cukru. Podczas tych procesów następuje m. in. estryfikacja kwasem fosforowym, która poprzez szereg reakcji prowadzi do wytworzenia się dwufosforanu heksozy (prawdopodobnie 1,6-dwufosfofruktozy), który podlega dalszym przemianom chemicznym.  Zasadnicze przemiany chemiczne cukru, przy czym dla przejrzystości pominięto grupy fosforanowe. Przy współudziale enzymu zymoheksazy heksoza rozpada się na dwa związki o trzech atomach węgla dwuoksyaceton i aldehyd glicerolowy; oba związki łatwo przechodzą jeden w drugi. [przypisy: , usługi celne, pomoc drogowa, wyposażenie łazienki ]
[więcej w: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Fermentacja mlekowa.

Sunday, February 24th, 2019

Spośród fermentacji należy krótko omówić fermentację mlekową, która powoduje kwaśnienie mleka, służy do konserwacji paszy zielonej w silosach, kiszenia kapusty itd., a zatem ma drzący się podczas niej kwas mlekowy hamuje rozwój zakażeń bakteryjnych. Organizmami przeprowadzającymi fermentację mlekową są różne gatunki bakterii termofilnych, beztlenowców względnych, żyjących zazwyczaj epifitycznie na liściach roślin wyższych. Rozkładają one w procesie fermentacji cukier znajdujący się w mleku lub w zielonej paszy na kwas mlekowy i uzyskują w ten sposób niezbędną do życia energię. 1 mol CCH1206 2 mole CH3 • CHOH . COOH + 22 kcal. W rzeczywistości tylko nieliczne bakterie (np. Bacterium Delbriickii), używane w mleczarstwie i serowarstwie, przekształcają cukier w tak prosty sposób. Większość organizmów przeprowadza tzw. fermentację mieszaną. Do organizmów tych należy np. także Escherichia coli, żyjąca w ludzkim przewodzie pokarmowym, oraz wiele bakterii wywołujących ropne zakażenia (Staphylococcaceae). Podczas fermentacji mieszanej powstają obok kwasu mlekowego także inne produkty końcowe (m. in. coe, H2, CH4, CHg, COOH, CHZ • CHZ • COOH). Można przyjąć, ze pierwsze etapy fermentacji kwasu mlekowego, obejmujące rozpad cukru do kwasu pirogronowego, są identyczne jak przy fermentacji alkoholowej. Organizmy fermentacji mlekowej są pozbawione jednak enzymu karboksylazy, wskutek czego dekarboksylacja kwasu pirogronowego nie jest możliwa i nie tworzy się aldehyd octowy, który mógłby pełnić funkcje akceptora wodoru. Oddzielony od wodzianu aldehydu glicerolowego wodór zostaje prawdopodobnie dołączony po prostu do cząsteczki kwasu pirogronowego i redukuje ją na kwas mlekowy: • CO. COOH+ 2H CHOH•COOH. W analogiczny sposób dochodzi do wytworzenia się kwasu mlekowego w mięśniach. [patrz też: , Bielizna nocna damska, Katalog firm, meble kuchenne ]
[przypisy: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Potencjał oksydoredukcyjny.

Saturday, February 23rd, 2019

W rezultacie tych przemian powstają kolejno: aldehyd glicerolowy, kwas pirogronowy, a z niego po dekarboksylacji — aldehyd octowy (lub aktywny kwas octowy) i dwutlenek węgla. Natomiast odłączany w trakcie tych reakcji wodór nie zostaje przeniesiony na aldehyd octowy, którego dalsze przekształcanie przebiega inaczej, lecz zostaje spalony — podobnie jak podczas fermentacji octowej — na wodę za pomocą tlenu atmosferycznego. Przeniesienie wodoru na tlen atmosferyczny jest procesem bardzo skomplikowanym. Uczestniczy w nim dehydrogenaza (kodehydrogenaza II — nukleotyd trójfosfopirydynowy), której grupa prostetyczna jest zbudowana bardzo podobnie jak kodehydrogenaza I, czynna w procesie fermentacji alkoholowej. Odłącza ona wodór od substratu i wiąże się z nim luźno, nie wykazuje natomiast zdolności do bezpośredniego reagowania z tlenem. Wskutek tego przekazuje ona wodór na inne enzymy pośredniczące, które mają zdolność, jako tzw. substancje oksydoredukcyjne, łatwego i odwracalnego przechodzenia ze stanu utlenienia w stan zredukowania. Tego rodzaju substancjami pośredniczącymi są tzw. „żółte fermenty, zabarwione żółto w stanie utlenienia, a bezbarwne po przyłączeniu wodoru. Ich grupę prostetyczną stanowi związek typu alloksazyny (ryboflawina; może ona jeszcze występować w połączeniu z kwasem adenilowym). W innych przypadkach od dehydrogenaz mogą przejmować wodór fenole i inne jeszcze akceptory. Jednak nawet związany z tym enzymami wodór nie może się bezpośrednio połączyć z tlenem powietrza, ponieważ ani wodór, ani tlen nie są jeszcze zdolne do reakcji cząsteczkowej. Ilość wolnego wodoru pojawiającego się przy dehydrogenacji lub przenoszeniu tego pierwiastka można zmierzyć i uzyskać w ten sposób dane o intensywności wiązania lub spalania wodoru w procesach oddechowych. Tzw. potencjał oksydoredukcyjny oznaczany symbolem rH jest miarą ciśnienia wodoru (w atm.) w danym układzie. [podobne: , naprawa aparatów cyfrowych, zbiorniki przeciwpożarowe, Zabudowa balkonów ]
[patrz też: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Rząd Chytridiales.

Thursday, February 21st, 2019

Po ich wyrośnięciu i po kilkakrotnym podziale jądra zostają one otoczone chitynowymi błonami; przedstawiają wówczas jednokomórkowe, ale wielojądrowe kubkowate zbiorniki z szyjkowatymi wyrostkami. Wyrostki te przebijają na zewnątrz błonę komórki żywiciela ( u niektórych gatunków są one znacznie krótsze). Cały protoplast grzyba przekształca się następnie na liczne jednojądrowe pływki, które po ześluzowaceniu szczytu szyjkowatego wyrostka wydostają się na zewnątrz. Mogą one znów zakażać komórki 2. Rząd Chytridiales. Organizmy te żyją pasożytniczo lub saprofitycznie na niższych roślinach wodnych i niższych zwierzętach lub w ich wnętrzu; rzadziej spotykane są w ziemi. Bardziej prymitywne spośród nich są to mikroskopijnie małe jednokomórkowce kubkowatego lub pęcherzykowatego kształtu (np. pospolita w ziemi Karlingia rosea). Są one otoczone chiłynową błoną. Rhizophidium pollinis żyje jako okrągławy twór na powierzchni unoszonych w wodzie ziarn pyłku Pinus i pobiera z jego wnętrza pokarm bardzo delikatnymi, nitkowa tymi haustoriami. Przez jedną lub więcej por (istnieją też rodzaje, których sporangia otwierają się wieczkiem) wydostają się liczne jednowiciowe zoospory. W rozmnażaniu płciowym panuje już pewna rozmaitość. U Rh. goniosporum małe pływki osadzają się na większych, pęcherzykowatych roślinach i wpuszczają swoją treść do komórki R. W następstwie tego powstaje grubościenna zygota, która przy kiełkowaniu wytwarza zoospory. Niekiedy jednak pływka może się również osadzać na pływce. Wówczas z pęcherzykowatej małej rośliny  wrasta obłoniona rurka kopulacyjna do większej rośliny. Tak jest u Polyphagus euglenae, którego komórki mają nieregularny kształt wskutek licznych, wnikających do euglen ryzoidów. Rośliny przekształcają się następnie w jednojądrowe gametangia; zawartość rośliny nie przelewa się lecz treść obu komórek zespala się w rozdętej części przewodu kopulacyjnego, co prowadzi do powstania w pobliżu gametangium dwujądrowej grubościennej zygoty. [przypisy: , regały magazynowe, szyny prądowe, blacha trapezowa ]
[podobne: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Praca dodatkowa.

Wednesday, February 20th, 2019

Praca wykonana w czasie dodatkowym nazywa się pracą dodatkową. Widzimy więc, że robotnik bezpłatnie pracuje dla kapitalisty przez część dnia roboczego albo że – ściślej mówiąc – kapitalista bezpłatnie przywłaszcza sobie część wartości wytworzonej przez robotnika, część stanowiącą nadwyżkę ponad wartość jego siły roboczej. Na tym właśnie polega istota wyzysku klasy robotniczej przez kapitalistów. Cechą najbardziej charakterystyczną dla formacji kapitalistycznej jest więc nie tylko produkcja towarów, ale przede wszystkim wytwarzanie i przywłaszczanie przez kapitalistów wartości dodatkowej. Kapitalista organizuje produkcję nie po to, aby zaspokoić potrzeby społeczeństwa, ale po to, aby pomnożyć swój kapitał. Dążąc do osiągnięcia jak największych zysków, burżuazja musi się starać o powiększanie wartości dodatkowej. Prowadzi to do antagonizmu między klasą robotniczą i burżuazją, do nieuchronnej i ostrej walki klasowej. Prawo wartości dodatkowej charakteryzuje więc istotę gospodarki kapitalistycznej: cel gospodarowania (maksymalny zysk) i sposób realizowania tego celu (wyzysk klasy robotniczej). Zastąpienie prostej gospodarki towarowej gospodarką kapitalistyczną oznacza nie tylko rozwój i upowszechnienie tej gospodarki, ale także rozwój jej podstawowych sprzeczności. W prostej produkcji towarowej wszelkie wytwory pracy należały do bezpośredniego wytwórcy. Prawo własności produktów opierało się zatem na pracy osobistej. Inaczej ma się rzecz w gospodarce kapitalistycznej. W wyniku rozwoju środków produkcji wytwarzanie przekształciło się z szeregu odrębnych wysiłków jednostkowych w szereg działań społecznych, a produkty – z wytworów poszczególnych jednostek w wytwory całego społeczeństwa. Produkcja nabrała więc społecznego charakteru. Środki produkcji pozostają jednak nadal własnością prywatną. Produkty pracy społecznej nie należą do robotników, którzy je wytworzyli, lecz są przywłaszczane przez kapitalistów, właścicieli środków produkcji. W procesie produkcji uczestniczą różne czynniki – środki produkcji w postaci urządzeń, maszyn, surowców oraz siła robocza najemnego robotnika. [podobne: , biuro detektywistyczne, blacha trapezowa, klimatyzacja precyzyjna ]
[hasła pokrewne: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Racjonalizacja działalności gospodarczej.

Monday, February 18th, 2019

W miarę rozwoju techniki wzrasta rola kapitału trwałego, którego obrót jest względnie wolny. Racjonalizacja działalności gospodarczej prowadzi jednak do skrócenia czasu produkcji i czasu cyrkulacji. Najistotniejszy wpływ na przyspieszenie czasu obrotu mają takie czynniki, jak wzrost siły produkcyjnej pracy, postęp techniczny skracający czas produkcji, rozwój komunikacji, rozwój informacji. Przedsiębiorstwa kapitalistyczne nie podejmują zazwyczaj inwestycji w tych dziedzinach, w których obrót kapitału jest zbyt długi (np. wielkich prac irygacyjnych). Na wysokość stopy zysku obliczanej w skali rocznej istotny wpływ ma roczna stopa wartości dodatkowej. O wysokości rocznej stopy wartości dodatkowej – przy danej stopie wartości dodatkowej – decyduje wyłącznie szybkość obrotu kapitału zmiennego. Załóżmy, że istnieją dwa identyczne co do wielkości kapitały zmienne o identycznej stopie wartości dodatkowej. Kapitał I dokonuje w okresie roku trzech obrotów, a kapitał II sześciu obrotów. W tym przypadku kapitał II wytworzy w ciągu roku dwukrotnie większą masę wartości dodatkowej. Wobec tego roczna stopa wartości dodatkowej kapitału będzie dwukrotnie wyższa. Jak podkreślano, wytworzona wartość dodatkowa występuje na rynku w formie zysku, a stopa wartości dodatkowej w formie stopy zysku. Podział wytworzonej masy wartości dodatkowej (masy zysku) między przedsiębiorców kapitalistycznych dokonuje się przez konkurencję na rynku. Oczywiście warunki tej konkurencji zmieniają się wraz z rozwojem kapitalizmu: miejsce wolnej konkurencji, która występowała w stadium przedmonopolistycznym, zajmuje konkurencja monopolistyczna. Współcześnie istotny wpływ na warunki konkurencji ma też gospodarcza działalność państwa. Konkurencja działa równocześnie wewnątrz określonej gałęzi produkcji i w ramach całej gospodarki. Konkurują między sobą zarówno przedsiębiorcy wytwarzający określony produkt w jednej gałęzi, jak i przedsiębiorcy działający w handlu, w bankowości itd. [podobne: , szyny prądowe, drzwi wewnętrzne Kraków, projektowanie wnętrz Kraków ]
[więcej w: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Zysk nadzwyczajny.

Sunday, February 17th, 2019

Jednakże w wyniku wolnej konkurencji ceny na towary wytwarzane przez te przedsiębiorstwa są równe cenom uzyskiwanym przez pozostałe przedsiębiorstwa (zarówno produkujące w przeciętnych warunkach, jak i technicznie zacofane). Daje to przedsiębiorstwom o najwyższej sile produkcyjnej zysk nadzwyczajny. Przedsiębiorstwa produkujące w przeciętnych warunkach, chcąc osiągnąć zysk nadzwyczajny, muszą dokonywać modernizacji. Tym bardziej modernizacji muszą dokonać te przedsiębiorstwa, które produkują za pomocą przestarzałej techniki. Proces stymulowania postępu technicznego jest więc zjawiskiem ciągłym.  Z dotychczasowej analizy wynika, że równe kapitały przy różnej stopie wartości dodatkowej, różnym składzie organicznym oraz przy różnej szybkości obrotu kapitału powinny przynosić ich właścicielom różną stopę zysku. Różnice w składzie organicznym kapitału występują zarówno w każdej z gałęzi produkcji, jak i między gałęziami, przy czym przyczyny tego zróżnicowania nie są identyczne. Wewnątrz gałęzi wyższy skład organiczny mają przedsiębiorstwa o najwyższym poziomie technicznym, różnice między gałęziami wynikają natomiast ze stosowanej technologii. Zróżnicowanie składu organicznego wewnątrz gałęzi stymuluje postęp techniczny, a różnice składu organicznego między gałęziami powodują przepływ kapitałów – a w ślad za tym i siły roboczej – z jednej gałęzi do drugiej. Równocześnie zwiększenie składu organicznego w całej gałęzi, a tym bardziej w wielu gałęziach, jest jedną z przyczyn działania spadkowej tendencji stopy zysku. Ilustruje to przykład podany w tablicy, w którym założono, że pięć różnych gałęzi przemysłu różni się tylko składem organicznym kapitału. Z tablicy wynika, że kapitaliści w różnych gałęziach przemysłu uzyskiwaliby różną stopę zysku, gdyby ich towary – przy różnym składzie organicznym i równych zaangażowanych kapitałach – były sprzedawane według wartości rynkowej. Byłoby to jednak sprzeczne z podstawową zasadą kapitalizmu wolnokonkurencyjnego: od równych kapitałów równe zyski. [przypisy: , wdrożenia magento, pomoc drogowa, regały półkowe ]
[przypisy: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Czynniki hamujące spadek stopy zysku.

Saturday, February 16th, 2019

Do czynników hamujących spadek stopy zysku należą m.in.: hamujące. 1) wzrost stopy wartości dodatkowej, zwłaszcza względnej wartości dodatkowej (wzrost siły produkcyjnej pracy), jakkolwiek możliwy jest również wzrost stopy wartości dodatkowej bezwzględnej (wzrost intensywności pracy); 2) spadek składu organicznego kapitału wynikający potanienia środków produkcji w wyniku wzrostu siły produkcyjnej pracy; 3) przyspieszenie obrotu kapitału: 4) handel zagraniczny; 5) cena monopolowa; 6) świadoma działalność organizacji przedsiębiorców; 7) działalność państwa, na rzecz kapitału e. Handel zagraniczny może wpływać hamująco na spadek stopy zysku w dwojaki sposób: a) dzięki korzystnym terms ot trade, tj. stosunkowi cen towarów eksportowanych do ceń towarów importowanych; terms ot trade przynoszą korzyści i wzrost stopy zysku firmom z krajów wysoko rozwiniętych; b) dzięki eksportowi nadwyżek towarowych za granicę, co wpływa na utrzymanie wyższego poziomu cen w kraju, a ponadto – dzięki wzrostowi skali produkcji – przyczynia się do obniżki kosztów produkcji. Na wzrost stopy zysku przedsiębiorstw należących do monopoli wpływają ceny monopolowe, organizacje przedsiębiorców i działalność państwa na rzecz kapitału. Aby móc odpowiedzieć na pytanie; czy w dotychczasowym rozwoju kapitalizmu stopa zysku spadała czy rosła, trzeba prześledzić rzeczywiste jej kształtowanie się. Badań takich dla całego systemu kapitalistycznego nie przeprowadzono. Redystrybucja wartości dodatkowej dokonuje się nie tylko pomiędzy kapitalistów przemysłowych. Uczestniczą w niej również kapitaliści handlowi, bankierzy oraz właściciele ziemi. W kapitalizmie wolnokonkurencyjnym kapitał handlowy, dzięki możliwości przepływu kapitału, realizuje identyczny jak i kapitał przemysłowy zysk przeciętny, a w kapitalizmie monopolistycznym – zysk monopolowy. Kapitał pożyczkowy to kapitał pieniężny przekazywany przez właściciela na określony czas innym użytkownikom w zamian za procent. [podobne: , regały półkowe, pomoc drogowa, projektowanie wnętrz Kraków ]
[więcej w: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Renta gruntowa różniczkowa.

Thursday, February 14th, 2019

Ilość ziemi (jej obszar) jest ograniczona i nie można jej dowolnie zwiększać. Każdy inny środek produkcji, jeśli trzeba rozszerzyć jego zastosowanie (wzrasta popyt), można z reguły wytworzyć w ilościach odpowiednich do popytu. Dlatego kapitaliści, którzy są właścicielami ziemi, mają monopol na ziemię jako na obiekt produkcji rolnej. Równocześnie nadająca się do rolniczego użytkowania ziemia jest bardzo zróżnicowana pod względem urodzajności. Różnice glebowe powodują zatem duże różnice w wydajności pracy zastosowanej w produkcji rolniczej. Różnice te mają przy tym względnie trwały charakter.  2. Renta gruntowa różniczkowa. I. Ograniczoność obszaru ziemi uprawnej i trwałe różnice w jakości ziemi oraz rosnący, w miarę wzrostu liczby ludności; popyt na produkty rolnicze, zmuszają do uprawy zarówno ziem bardziej, jak i mniej urodzajnych. W wyniku tego ceny na produkty rolnicze kształtują się na innej podstawie niż na produkty przemysłowe. Odmiennie również kształtuje się układ warunków produkcji oraz podaży i popytu na produkty rolnicze. Do zaspokojenia rosnącego popytu na produkty żywnościowe konieczna jest uprawa nie tylko ziem bardzo dobrych i średniej jakości, ale również ziemi słabszej i mniej urodzajnej. Przy tym kapitalistyczny przedsiębiorca rolny tylko wówczas inwestuje swój kapitał w przedsiębiorstwo rolne, gdy nawet mniej urodzajne ziemie przyniosą mu przynajmniej zysk przeciętny. Tak więc o cenach produktów rolniczych decydują nie średnie warunki produkcji; jak w przemyśle, lecz ziemie najgorsze, które również muszą być uprawiane w celu zaspokojenia popytu ludności na środki żywności w danym kraju. Dlatego przedsiębiorcy inwestujący swój kapitał w lepsze i średnio urodzajne ziemie uzyskują nadzwyczajną wartość dodatkową ponad zysk przeciętny. Ponieważ różnice w naturalnej urodzajności gruntów mają raczej trwały charakter i obszar poszczególnych rodzajów gleby nie może ulec poważniejszym zmianom, różnice w efektach ekonomicznych uzyskiwanych z gleb różnej jakości są również trwałe. Wskutek tego renta różniczkowa staje się stałym dochodem właścicieli lepszych działek ziemi. [przypisy: , elewacje drewniane, nauka jazdy Lublin, Opakowania kartonowe ]
[patrz też: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]

Renta różniczkowa.

Wednesday, February 13th, 2019

Pewien wpływ na wielkość wartości dodatkowej realizowanej przez kapitalistycznego przedsiębiorcę rolnego wywiera również odległość przedsiębiorstwa od rynku zbytu. Cena na dany rodzaj produktu w dużych ośrodkach zbytu jest jednakowa, niezależnie od tego, czy wytworzony został na dobrej czy słabej glebie, ale poszczególne przedsiębiorstwa położone są w różnej odległości od tego rynku i dowiezienie produktów na rynek pociąga za sobą pewne koszty. W miarę oddalania się od rynku koszty te rosną. Zatem ceny loco przedsiębiorstwo obniżają się w miarę zwiększania się odległości od rynku zbytu. Dzięki działaniu tych dwóch czynników przedsiębiorstwa rolne położone w bezpośrednim sąsiedztwie dużych rynków zbytu realizują większą wartość dodatkową. Renta różniczkowa jest więc nadwyżką wartości dodatkowej ponad zysk przeciętny, którą osiągają właściciele lepszych ziem i przedsiębiorstw położonych bliżej rynków zbytu dzięki wyższej wydajności pracy robotników rolnych. Rentę różniczkową przywłaszcza właściciel ziemi niezależnie od tego, czy sam prowadzi przedsiębiorstwo rolne, czy wydzierżawia swoją ziemię innemu kapitaliście lub drobnemu farmerowi. W przypadku dzierżawy ziemi kapitalistyczny dzierżawca przywłaszcza część wytworzonej przez robotników rolnych wartości dodatkowej w formie zysku przeciętnego, a uzyskaną nadwyżkę wartości dodatkowej ponad zysk przeciętny oddaje właścicielowi ziemi w formie czynszu dzierżawnego, którego wysokość zależy od jakości dzierżawionej ziemi i jej położenia w stosunku do rynku zbytu, to jest od wielkości renty różniczkowej. Dzierżawca oddaje zatem właścicielowi rentę różniczkową. Pozornie może się wydawać, że źródłem renty różniczkowej jest albo sama różnica w urodzajności gleb, albo odległości od rynku zbytu, albo obydwa te czynniki łącznie. Wbrew pozorom jednak renta różniczkowa nie jest produktem ziemi, lecz produktem pracy robotników rolnych, której wydajność jest różna w różnych warunkach glebowych i przy różnym położeniu w stosunku do rynku. [patrz też: , usługi sprzątania, projektowanie wnętrz Kraków, maszyny budowlane ]
[podobne: cena monopolowa, renta różniczkowa, vitamin d3 k2 ]