Posts Tagged ‘biuro detektywistyczne’

Mączniak rzekomy.

Friday, July 20th, 2018

Znaczenie gospodarcze ma również mączniak rzekomy wywoływany przez Plasmopara viticola na winoroślach, zwany też schorzeniem peronospoxowym. W czasie wilgotnej pogody występuje on epidemicznie na liściach powodując ich opadanie, a owoce zamienia w skórzaste jagody dotknięte suchą zgnilizną. Przez ten grzyb i kilka innych mniej ważnych schorzeń grzybowych niszczeje rocznie około plonu winogron, a następnych 20% niszczą szkodniki. Choroby wywoływane przez grzyby należące do Peronosporaceae można zwalczać z dobrym wynikiem przez opryskiwanie liści cieczą bordoską (ciecz miedziano-wapienna), wskutek czego zoospory tracą zdolność kiełkowania. Przy okazji można wspomnieć, że rocznie w Niemczech choroby pasożytnicze i szkodniki niszczą przeciętnie 15% ogólnych zbiorów, co w roku 1928 spowodowało straty wynoszące 2 miliardy marek. Oomycetales mają rurowatą grzybnię bez ścian poprzecznych, wielojądrową i rozgałęzioną. Przeszły one z życia w wodzie do życia na lądzie i żyją częściowo jako roztocza, częściowo jako pasożyty. Ich błona komórkowa daje reakcję na błonnik. Rozmnażanie bezpłciowe Saprolegniaceae, które przeważnie żyją w wodzie, następuje za pomocą zoospor opatrzonych 2 wiciami umieszczonymi przeważnie bocznie. U Peronosporaceae, które wyszły na ląd, ten typ rozmnażania został zastąpiony przez rozsiewanie całych sporangiów lub konidiów. W rozmnażaniu płciowym panuje wszędzie oogamia. Ruchliwe gamety nigdzie już tu nie powstają; ich funkcję przejmują jądra. Jądra te doprowadzane są do jaj za pomocą strzępek zapładniających, które wrastają z anterydiów do oogoniów. Również jaja nie u wszystkich form wyższych są całkowicie wykształcone; zamiast nich w krańcowym przypadku występuje w centralnej części plazmy oogonium większa ilość jąder; po ich zapłodnieniu przez odpowiednią ilość jąder (3 otacza się błoną centralna część oogonium, a więc zapłodnione jądra i część plazmy, w której one leżą. W ten sposób we wnętrzu oogonium powstaje wielojądrowa zygota. U Saprolegniaceae cała plazma ulega zużyciu przy wytwarzaniu gamet. U Peronosporaceae natomiast pewna jej część nie bierze udziału w tej funkcji. [więcej w: , wynajem busów, biuro detektywistyczne, felgi stalowe ]

Praca dodatkowa.

Thursday, July 19th, 2018

Praca wykonana w czasie dodatkowym nazywa się pracą dodatkową. Widzimy więc, że robotnik bezpłatnie pracuje dla kapitalisty przez część dnia roboczego albo że – ściślej mówiąc – kapitalista bezpłatnie przywłaszcza sobie część wartości wytworzonej przez robotnika, część stanowiącą nadwyżkę ponad wartość jego siły roboczej. Na tym właśnie polega istota wyzysku klasy robotniczej przez kapitalistów. Cechą najbardziej charakterystyczną dla formacji kapitalistycznej jest więc nie tylko produkcja towarów, ale przede wszystkim wytwarzanie i przywłaszczanie przez kapitalistów wartości dodatkowej. Kapitalista organizuje produkcję nie po to, aby zaspokoić potrzeby społeczeństwa, ale po to, aby pomnożyć swój kapitał. Dążąc do osiągnięcia jak największych zysków, burżuazja musi się starać o powiększanie wartości dodatkowej. Prowadzi to do antagonizmu między klasą robotniczą i burżuazją, do nieuchronnej i ostrej walki klasowej. Prawo wartości dodatkowej charakteryzuje więc istotę gospodarki kapitalistycznej: cel gospodarowania (maksymalny zysk) i sposób realizowania tego celu (wyzysk klasy robotniczej). Zastąpienie prostej gospodarki towarowej gospodarką kapitalistyczną oznacza nie tylko rozwój i upowszechnienie tej gospodarki, ale także rozwój jej podstawowych sprzeczności. W prostej produkcji towarowej wszelkie wytwory pracy należały do bezpośredniego wytwórcy. Prawo własności produktów opierało się zatem na pracy osobistej. Inaczej ma się rzecz w gospodarce kapitalistycznej. W wyniku rozwoju środków produkcji wytwarzanie przekształciło się z szeregu odrębnych wysiłków jednostkowych w szereg działań społecznych, a produkty – z wytworów poszczególnych jednostek w wytwory całego społeczeństwa. Produkcja nabrała więc społecznego charakteru. Środki produkcji pozostają jednak nadal własnością prywatną. Produkty pracy społecznej nie należą do robotników, którzy je wytworzyli, lecz są przywłaszczane przez kapitalistów, właścicieli środków produkcji. W procesie produkcji uczestniczą różne czynniki – środki produkcji w postaci urządzeń, maszyn, surowców oraz siła robocza najemnego robotnika. [podobne: , biuro detektywistyczne, blacha trapezowa, klimatyzacja precyzyjna ]

Monopol.

Saturday, July 14th, 2018

W dążeniu do osiągnięcia tego celu nie trzeba, a nawet nie można, zakładać najwyższego poziomu zysku jednostkowego. Monopol ustalając cenę, a tym samym wysokość jednostkowego zysku, mimo braku konkurentów nie może tego czynić dowolnie. Musi brać pod uwagę co najmniej następujące czynniki: istniejącą na rynku i przewidywaną cenową elastyczność popytu na wytwarzane przez niego dobra oraz to, że każde ograniczenie produkcji wynikające z ograniczenia popytu doprowadzi do wzrostu kosztu jednostkowego. Zmniejszenie popytu efektywnego, mimo wysokiego zysku jednostkowego, przy wzroście kosztu jednostkowego może wpłynąć na zmniejszenie masy zysku, której osiąganie jest głównym celem monopolu. Monopol musi też brać pod uwagę istnienie na rynku artykułów substytucyjnych. Stopa zysku monopolowego – poza jakimiś wyjątkowymi sytuacjami- jest wyższa od stopy zysku przeciętnego. Podstawą kształtowania określonego poziomu ceny jest możliwość regulowania przez monopol podaży, a w ślad za tym i popytu. Oczywiście wraz ze zmianami ceny monopolowej, podaży i popytu będzie się zmieniać wielkość jednostkowych całkowitych kosztów przeciętnych. Wiemy, że popyt w określony sposób reaguje na zmiany cen lub dochodów – zgodnie z cenową lub dochodową elastycznością popytu. Jeśli będziemy abstrahować od dochodowej elastyczności popytu, to cena monopolowa może, być tym wyższa, im niższa jest cenowa elastyczność popytu. Oczywiście taka cena monopolowa, która by ograniczała popyt do minimum, nie zapewniłaby ani odpowiednio wysokiej, maksymalnej, stopy zysku, ani tym bardziej maksymalnej masy zysku. Wynika z tego, że górną granicę ceny monopolowej wyznaczają warunki, które zapewniają monopolowi maksymalną masę zysku. Maksymalną masę zysku monopolu określają: 1) wysokość ceny, 2) rozmiary podaży i popytu, 3) wysokość jednostkowych kosztów przeciętnych. W celu uproszczenia analizy załóżmy, że mamy do czynienia z pełnym monopolem, jego moc produkcyjna jest dana i w rozpatrywanym okresie nie ulega zmianie. Poziom techniczny i organizacyjny w jego zakładach jest niezmienny, co sprawia, że koszty produkcji przy określonej jej wielkości nie ulegają zmianie. Przy tych założeniach monopol osiągnie cel, tj. maksymalną masę zysku i stopę zysku, przy cenie monopolowej. [hasła pokrewne: , konstrukcje stalowe, biuro detektywistyczne, klimatyzacja warszawa ]