Kapitał służący do pomnażania wartości.

Nową wartość wytwarza, jak już wiemy, tylko człowiek dzięki swej pracy. Robotnik może jednak tworzyć nową wartość tylko wtedy, gdy ma do swej dyspozycji materialne środki produkcji w postaci maszyn i surowców. W procesie produkcji kapitalistycznej czynniki te stają się kapitałem służącym do pomnażania wartości. Ani maszyny i surowce, ani siła robocza nie są same przez się kapitałem, tak jak człowiek nie jest sam przez się robotnikiem najemnym lub kapitalistą. Środki produkcji stają się kapitałem wtedy, kiedy stanowią prywatną własność kapitalisty i służą mu do osiągania zysku, a więc są narzędziem wyzysku robotników najemnych. Siła robocza staje się kapitałem, gdy zakupiona przez kapitalistę zużyta zostaje w procesie produkcji w celu wytworzenia wartości dodatkowej. Te dwie różne części kapitału odgrywają zupełnie inną rolę w jego pomnażaniu. Środki produkcji mają określoną wartość i w miarę ich zużywania w procesie produkcji wartość ich nie ginie, ale jest stopniowo przenoszona na wartość gotowego produktu. Zupełnie inaczej jest z częścią kapitału wydatkowaną na kupno siły roboczej. Wartość siły roboczej nie jest, przenoszona na gotowy produkt. Siła robocza zużywa się w procesie produkcji tworząc nową wartość, większą od swojej wartości. Wartość tej części kapitału wzrasta więc w procesie produkcji. Kapitał zużyty na kupno środków produkcji nazywamy kapitałem stałym, a kapitał wydatkowany na kupno siły roboczej – kapitałem zmiennym. Cały kapitał składa się z dwóch części: z kapitału stałego, który oznaczamy symbolem c (od łacińskiego słowa constans- stały) i kapitału zmiennego, oznaczonego symbolem (od łacińskiego słowa varius – zmienny). W procesie produkcji kapitał ten powiększa się o wartość dodatkową, którą oznaczamy literą m (od marksowskiego terminu Mehrwert). [hasła pokrewne: , krzesła obrotowe, kawa sklep, druk kalendarzy ]

Tags: , ,

Comments are closed.